Με αφορμή μια δημοσίευση σε εφημερίδα της δεκαετίας του 1980, που ζητούσε έναν χώρο για να μπορούν τα παιδιά της Παλαιομάνινας και του Στρογγυλοβουνίου να αθλούνται και οι ομάδες των χωριών να έχουν το δικό τους γήπεδο, έρχεται σήμερα ένα παράξενο και κάπως πικρό ερώτημα. Πόσο άλλαξαν τελικά τα πράγματα; Κάποτε στα χωριά μας δεν υπήρχαν γήπεδα .Υπήρχαν όμως παιδιά. Πολλά παιδιά. Παρέες, ομάδες, φανέλες, Κυριακές και ένα τόπι που αρκούσε για να γεμίσει μια ολόκληρη γειτονιά. Το γήπεδο μπορεί να έλειπε, η ομάδα όμως υπήρχε. Υπήρχε το μεράκι, η αγάπη για το ποδόσφαιρο και η ανάγκη των νέων να συναντηθούν, να παίξουν και να εκπροσωπήσουν το χωριό τους. Και σήμερα; Έχουμε γήπεδα. Έχουμε χώρους και εγκαταστάσεις, πράγματα που εκείνα τα παιδιά της δεκαετίας του ’80 ζητούσαν μέσα από τις εφημερίδες. Μόνο που πολλές φορές λείπει το σημαντικότερο, τα παιδιά και οι ομάδες. Κι αυτό είναι ίσως το πιο πικρό παράδοξο. Τότε δεν είχαμε γήπεδα και είχαμε ποδόσφαιρο. Σήμερα έχουμε γήπεδα και δεν έ...
ανεξάρτητη ενημέρωση χωρίς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις