Η ΜΥΡΜΉΓΚΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Ήμουν περίπου είκοσι πέντε χρονών όταν, στη δουλειά μου, γνώρισα έναν αγαπημένο φίλο, μεταφραστή της Ισπανικής λογοτεχνίας, τον Βασίλη, καλή του ώρα όπου και αν είναι. Στα διαλείμματα της εργασίας και στις εξόδους μας μιλούσαμε αδιάκοπα για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για τη φιλοσοφική θεώρησή της και για όλα εκείνα που μας απασχολούσαν τότε και, όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν έπαψαν ποτέ να μας απασχολούν. Κάποια στιγμή, μέσα από αυτές τις συζητήσεις, άρχισα να παρατηρώ περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν οι άνθρωποι στην καθημερινότητά τους. Εκείνη την εποχή υπήρχε κάτι που θεωρούνταν σχεδόν αυτονόητο. Η έξοδος του Σαββατοκύριακου. Νέοι και μεγαλύτεροι έπρεπε να βγουν, να διασκεδάσουν, να πάνε κάπου, να μη μείνουν πίσω από τους άλλους. Το Σαββατοκύριακο έμοιαζε να έχει τη δική του υποχρέωση. Αν τολμούσες να πεις ότι δεν βγήκες το Σάββατο, ή ότι δεν ένιωθες την ανάγκη να φύγεις ένα τριήμερο, ή ότι διακοπές θα πας στο χωριό σου, υπήρχε π...