Στο βάθος των ορεινών αγκαλιών- στις ανεμοδαρμένες κορυφές στα Όρη του Βάλτου στην Ήπειρο, βρίσκεται το χωριό Γιαννιώτι. Σε αυτόν τον πανέμορφο και ορεινό κόσμο του Γιαννιώτι Άρτας, συναντήσαμε δύο ζωντανές μνήμες, τον παππού Λάμπρο και τη γιαγιά Ευτυχία που στέγασαν στην αγκαλιά τους, 86 και 84 χρόνια ζωής αντίστοιχα.
Καθώς καθόμασταν δίπλα στο ζεστό τζάκι, ο παππούς Λάμπρος και η γιαγιά Ευτυχία μοιράστηκαν μαζί μας τις αναμνήσεις τους από τα παλιά- τα δύσκολα χρόνια της νεότητάς τους. Εκείνη την εποχή, το φαγητό ήταν σπάνιο, τα ρούχα ελάχιστα και τα σπίτια κατασκευασμένα από άχυρο και ξύλα, χωρίς ηλεκτρισμό. Τότε τα παπούτσια τα έφτιαχναν από δέρμα γουρουνιού, τα ρούχα τα έπλεκαν οι γυναίκες, ενώ τα σπίτια δεν είχαν έπιπλα.
Με μια χαμογελαστή νοσταλγία, θυμούνταν πώς όλοι στο χωριό βοηθούσαν ο ένας τον άλλον, δημιουργώντας ένα δίκτυο συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Ο παππούς μας εξιστόρησε την πρώτη του επαφή με ένα αυτοκίνητο, ενώ η γιαγιά μας αποκάλυψε ότι τις νεαρές κοπέλες τότε, δεν τις έστελναν στο σχολείο καθώς υποχρεούνταν να ασχολούνται με το νοικοκυριό και τις παραδοσιακές τέχνες όπως η μαγειρική, ο αργαλειός και το πλέξιμο.
Καταλήγοντας τη συνάντησή μας, εξέφρασαν την πεποίθησή τους πως οι σημερινοί άνθρωποι δεν έχουν λόγο να παραπονιούνται με όλα τα σύγχρονα αγαθά στη διάθεσή τους. Έκαναν έκκληση να εκτιμήσουν αυτά που έχουν και να αντιμετωπίζουν τη ζωή με ευγνωμοσύνη. Ο πολύτιμος λόγος τους, αποτελεί μια υπενθύμιση για την αξία της αλληλεγγύης και της απλότητας, αξίες που συχνά χάνονται στον σύγχρονο κόσμο.
Ένα μήνυμα για τις επόμενες γενιές..
Η ιστορία του παππού Λάμπρου και της γιαγιάς Ευτυχίας είναι μια ιστορία για τις δυσκολίες και τις χαρές της ζωής. Είναι μια ιστορία για την αγάπη και την αλληλεγγύη, και για την αξία της εκπαίδευσης. Είναι επίσης μια ιστορία για την ανάγκη να εκτιμάμε όσα έχουμε, και να βοηθάμε όσο μπορούμε ο ένας τον άλλον.
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ΞΗΡΟΜΕΡΟΥ κ.Δήμαρχε Ύστερα από αμέτρητα παράπονα και ενοχλήσεις προς τους αντιδημάρχους οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για αυτό το χάλι που επικρατεί στον δρόμο όπου οδηγεί προς την οικία όχι την δική μου μόνο αλλά πολλών κατοίκων μας, πήρα την απόφαση να απευθύνω δημόσια έκκληση διότι φαίνεται ότι είστε ανίκανοι να βελτιώσετε 300μ δρόμο. και σας καθιστώ υπεύθυνους από εδώ και στο εξής για την ασφαλή διέλευση του "δρόμου" από μέλη της οικογένειας μου, την επόμενη που τα παιδιά μου πέσουν, η δεν μπορούν να περάσουν για να φτάσουν στο σπίτι. Διαμένω εδώ και 4 χρόνια σε αυτό το σπίτι και η άγνοια σας και η ψευτιά σας έχει ξεπεράσει τα όρια. Ύστερα από ψεύτικες υποσχέσεις ανθρώπων που δεν έχουν λόγο πήρα την απόφαση να δημοσιευθεί αυτό το χάλι. Αν ήταν κύριοι αντιδήμαρχοι και κύριοι δήμαρχοι τα παιδιά σας θα ήταν σε αυτό το χάλι ο δρόμος;;; Πιστεύω πως όχι. Μόνο οι προύχοντες έχουν δικαιώματα σε αυτό τον τόπο;;;...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Η ΒΕΛΟΥΤΣΑ ΝΕWS θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών.
Όλα τα σχόλια θα εμφανίζονται μετά την έγκρισή τους από τους διαχειριστές του ιστολογίου.
Σχόλια υβριστικά, συκοφαντικά, ειρωνικά, υποτιμητικά, μειωτικά και απαξιωτικά ή σχόλια χυδαία, σεξιστικά, ρατσιστικά και θρησκευτικού μίσους, σχόλια με μηνύματα που δεν καταλαβαίνουμε, ονομαστικές αναφορές σε απλούς πολίτες και προβοκατόρικα ή σχόλια που δεν έχουν σχέση με τη παραπάνω ανάρτηση, ΔΕΝ θα δημοσιεύονται.
Τα σχόλια και τα κείμενα των αναγνωστών εκφράζουν τους ίδιους και δεν υιοθετούνται κατά ανάγκη από το παρόν ιστολόγιο.
Παρακαλούμε τους αναγνώστες μας να διατυπώνουν τα σχόλια τους με κόσμιο τρόπο για να δημοσιευτούν.
Εάν παρόλα αυτά κάποιος θεωρεί ότι θίγεται από ανάρτηση ή σχόλιο στο Blog, καλείται να επικοινωνήσει μαζί μας μέσω του e-mail veloutsaxiromerou@gmail.com προς αποκατάσταση.