Δημήτρης Στεργίου: Μέγα και βαθύ το του ΟΣΕ… κράτος επί … 60 χρόνια!

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΤΗΣΙΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΜΟΝΟ ΕΔΩ, ΚΑΘΩΣ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΟΥΤΕ.. ΠΕΡΥΣΙ!!!

Μέγα και βαθύ το του ΟΣΕ… κράτος επί … 60 χρόνια!
 


Του Δημήτρη Στεργίου

Από την «Οδύσσεια» ενός σταθμάρχη του ΟΣΕ, μοναδικού πτυχιούχου πανεπιστημίου και με επιτυχίες στην … τηλεδιοίκηση (υπήρχε τότε!) διωκόταν, με βάση Κανονισμό της χούντας που δεν είχε καταργηθεί, πειθαρχικά, με πρόστιμα, με 13 μεταθέσεις κι άλλα, επειδή κατήγγελλε με επιστολές του στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» το 1964 και το 1988 και ενημέρωνε τους προϊσταμένους του για τα «κακώς κείμενα» στον δημόσιο οργανισμό, ότι έπρεπε να είχαν κληθεί στην Εξεταστική Επιτροπή να λογοδοτήσουν ως ηθικοί αυτουργοί όλοι οι εν ζωή πρωθυπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, διοικητές ΟΣΕ και συνδικαλιστές…
Πρώτη φωτογραφία: Στιγμιότυπο από την πριν από ένα χρόνο τραγωδία στα Τέμπη!

 
Δεύτερη φωτογραφία: Στιγμιότυπα από τις σημερινές πορείες διαμαρτυρίας για συγκάλυψη ευθυνών με το απαραίτητο γαρνίρισμα συνδικαλιστικών αιτημάτων για αυξήσεις μισθών και καταγγελιών για … ακρίβεια κλπ.
 




Τρίτη φωτογραφία: Συγγενείς των θυμάτων στον τόπο της τραγωδίας (εικόνα από larissanet), στους οποίους συμπαραστέκομαι με το δικό μου δημοσιογραφικό μνημόσυνο στη σελίδα μου, αφού αλλού δεν δημοσιεύεται στο πλαίσιο του … ελληνικού «κράτους δικαίου» και της … ελευθερίας έκφρασης!!!
 
Με απογοήτευση και αγανάκτηση διαβάζω και βλέπω φωτογραφικά στιγμιότυπα από τις σημερινές πορείες στο κέντρο της Αθήνας στο πλαίσιο της εικοσιτετράωρης απεργίας που κήρυξαν η ΑΔΕΔΥ, το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, το ΠΑΜΕ, Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, για τη συμπλήρωση ενός χρόνου από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη, όπου έχασαν τη ζωή 57 συνάνθρωποί μας.
Ένιωσα απογοήτευση καθώς αυτή η απεργιακή κινητοποίηση και αυτές οι πορείες παράλληλα με το αίτημα να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι για το έγκλημα, χρησιμοποιήθηκαν ως ευκαιρία από τους συνδικαλιστές να έχουν σε γιγαντοπανό τους ακόμα και στα κτίρια του … ΟΣΕ και του υπουργείου Ανάπτυξης ως κεντρικό σύνθημα (πραγματικές αυξήσεις μισαθών και όχι κοροϊδία» ή «τα κέρδη τους ή ζωές μας» ή «stop στην ακρίβεια» ή «τώρα Συλλογικές Συμβάσεις Αυξήσεις μισθών» κλπ, κάνοντας το χειρότερο, το πιο ανίερο ετήσια μνημόσυνο για τα 57 θύματα στα Τέμπη!
Ύστερα, ένιωσα αγανάκτηση καθώς την ίδια στιγμή όλα τα κόμματα και τα συνδικάτα κατηγορούσαν την κυβέρνηση για συγκάλυψη ευθυνών, ενώ έπρεπε να την … ευχαριστούν, καθώς ΟΛΟΙ τους , κυβερνήσεις, υπουργοί, βουλευτές και συνδικαλιστές από το 1964 έως σήμερα είναι ηθικοί αυτουργοί της εκατόμβης θυμάτων στις ράγες του ΟΣΕ στα Τέμπη. Το είπε άλλωστε (αλλά γι άλλους, κομματικούς, λόγους!) και ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε δηλώσεις του, ότι δηλαδή «τα ανθρώπινα λάθη συναντήθηκαν μοιραία με τα διαχρονικά κενά του κράτους»! Αυτό σημαίνει ότι, αν ήταν ειλικρινής, θα έπρεπε να είχε καλέσει να συμμετάσχουν στην Εξεταστική Επιτροπή που διερευνά το δυστύχημα στα Τέμπη όλους τους σημερινούς εν ζωή πρωθυπουργούς, αρμόδιους υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων που «θρηνούν» για τα θύματα και καταγγέλλουν μόνο τη σημερινή κυβέρνηση για ευθύνες , όπως τους Αλέξη Τσίπρα, Στέφανο Κασσελάκη (συμμετείχε στις πορείες!), Νίκο Ανδρουλάκη για να λογοδοτήσουν για πράξεις και παραλείψεις δικές τους και προκατόχων τους, καθώς και όλους τους διοικητές του ΟΣΕ!!!.
Και χαρακτηρίζω όλους αυτούς ως ηθικούς αυτουργούς διότι, όπως σας έχω ενημερώσει, τους έχω ΟΛΟΥΣ … «φακελωμένους»!!! Κι αμ έπος, αμ έργον. Διαβάζοντας και βλέποντας όλα αυτά, τις πορείες διαμαρτυρίας για τη μαύρη επέτειο της τραγωδίας στα Τέμπη, «γαρνιρισμένες» και με τα παραπάνω ηχηρά συνδικαλιστικά αιτήματα, θυμήθηκα ότι ότι πριν από … 35 χρόνια, τον Απρίλιο του1988, είχε έρθει στο γραφείο μου στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» ένας γνωστός από άλλες επισκέψεις εργαζόμενος του ΟΣΕ, ένας σταθμάρχης του ΟΣΕ για να με ενημερώσει για την «οδύσσειά» του στη δημόσια επιχείρηση και την πρόθεσή του να καταγγείλει τα «κακώς κείμενα», όπως μού είπε. Η απάντησή μου ήταν θετική υπό την προϋπόθεση ότι όλες οι καταγγελίες θα είναι τεκμηριωμένες.
Θυμήθηκα ότι την επομένη ήρθε πάλι στο γραφείο μου και πού επέδωσε μιαν επιστολή του. Θυμήθηκα ακόμα ότι, καθώς διάβαζα την επιστολή, μού έλεγε ότι, πέραν των άλλων, που αναφέρονται στην επιστολή, «τιμωρήθηκα πρόσφατα με πρόστιμο 30.000 δραχμών από το Πειθαρχικό Συμβούλιο για επιστολή που έστειλα σε προϊστάμενό μου, όχι για όσα αληθινά γράφω, αλλά γιατί την … έστειλα», προσθέτοντας ακόμα ότι «έχω ξεχάσει πόσα πειθαρχικά συμβούλια έχω περάσει από το 1982 μέχρι σήμερα και μάλιστα με βάση τον Γενικό Κανονισμό Προσωπικού (ΓΕΚΑΠ) που διέπει την υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων (πειθαρχικό δίκαιο) που έγινε την περίοδο της δικτατορίας και ισχύει και σήμερα»!
Σήμερα, έσπευσα στο αρχείο μου όπου βρήκα ότι την επιστολή αυτή προώθησα αμέσως και δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» στις 5 Μαίου του 1988 με τίτλο «Διώκεται διότι καταγγέλλει τα κακώς κείμενα στον ΟΣΕ!». Την παραθέτω:
«Κύριε διευθυντά, στον ΟΣΕ δεν υπάρχει αξιοκρατία, η παραγωγικότητα είναι χαμηλή , ο συνδικαλισμός παίζει αρνητικό ρόλο, δεν υπάρχει ελευθερία έκφρασης των υπαλλήλων του ΟΣΕ και είναι ανέφικτη η κριτική του υφισταμένου για πράξεις ή παραλείψεις του προϊσταμένου, γιατί σαν αποτέλεσμα θα΄χει – λόγω των μηχανισμών που υπάρχουν- τον αποκεφαλισμό του υφισταμένου (δυσμενής έκθεση, στέρηση προαγωγής , μετάθεση κλπ). Ο υπάλληλος του ΟΣΕ για κάθε γνώμη ή καταγγελία παραπέμπεται στο Πειθαρχικό Συμβούλιο και δικάζεται από τα ίδια πρόσωπα, τα οποία έχει καταγγείλει ότι αυθαιρετούν, αφού ο ενάγων είναι και δικαστής.
Οι καταγγελίες για κακοδιοίκηση δεν ερευνώνται. Είναι ανύπαρκτες οι ανθρώπινες σχέσεις και γενικά δεν υπάρχουν αρμονικές σχέσεις συνεργασίας διοικούντων και διοικουμένων.
Ο Γενικός Κανονισμός Προσωπικού (ΓΕΚΑΠ) που διέπει την υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων (πειθαρχικό δίκαιο) έγινε την περίοδο της δικτατορίας και ισχύει και σήμερα. Ο υπάλληλος δεν μπορεί να κάνει ένσταση σε απόφαση του πρωτοβάθμιου πειθαρχικού συμβουλίου γιατί δεν προβλέπεται από τον ΓΕΚΑΠ (κανονισμός δικτατορίας) δεύτερος βαθμός κρίσεως (δευτεροβάθμιο πειθαρχικό συμβούλιο). Το προσωπικό μου δράμα άρχισε το 1982 με την άδικη μετάθεσή μου από την Τιθορέα στην Αθήνα για να πάει στη θέση μου άλλος σταθμάρχης με χαριστική διοικητική πράξη, έπειτα από την αντίδρασή μου γι΄ αυτήν την αψυχολόγητη μετάθεση που είχε σαν συνέπεια τη διάλυση της οικογένειά μου. Στην ουσία οι διώξεις μου στον ΟΣΕ αρχίζουν από το πρώτο δημοσίευμα μιας επιστολής μου στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (3.12.1964) με θέμα την αναδιάρθρωση των υπηρεσιών των τότε ΣΕΚ, όπου τιμωρήθηκα με τρις ημέρες αργία, χωρίς να κάνουν τον κόπο οι τότε αρμόδιοι να αντικρούσουν τις θέσεις μου και τις απόψεις μου, μέσα από τις στήλες του «Οικονομικού Ταχυδρόμου».
Για απουσία υπαλλήλου 10 λεπτών από την εργασία του, λόγω κινδύνου από τα χιόνια στήνεται αμέσως πειθαρχικό συμβούλιο. Ο προϊστάμενός μου είναι νεώτερός μου στην υπηρεσία του ΟΣΕ κατά 20 χρόνια και ας έχουμε τα ίδια τυπικά προσόντα. Έχω ξεχάσει πόσα πειθαρχικά συμβούλια έχω περάσει από το 1982 μέχρι σήμερα. Για το δράμα μου γράφω βιβλίο με 400 σελίδες.
Τελειώνοντας σας ενημερώνω με ένα συνοπτικό βιογραφικό μου σημείωμα:
Υπηρέτησα έφεδρος αξιωματικός – φροντιστής μονάδων (πυροβολικού), με άριστες διαδοχικές σημειώσεις των διοικητών μου. Πτυχιούχος Ανωτάτης Βιομηχανικής (σημείωση δική μου: Το σημερινό Πανεπιστήμιο Πειραιώς) . Οι μέχρι σήμερα προϊστάμενοί μου ήσαν του Γυμνασίου, δηλαδή σημερινού Λυκείου, και ποτέ δεν μού έκαναν έκθεση προαγωγής και ποτέ η βαθμολογία μου δεν πέρασε τις 50 μονάδες (άριστα οι 60 μονάδες). Έχω υποστεί 13 μεταθέσεις στα 30 χρόνια και άλλοι ούτε μία. Το μεγαλύτερο- κατά τον ΟΣΕ- ελάττωμά μου είναι ότι θίγω τα «κακώς κείμενα» . Έχουν προαχθεί στον επόμενο βαθμό από τον δικό μου πολλοί νεώτεροι συνάδελφοί μου. Έχω προσφέρει με επιτυχία τις υπηρεσίες μου στο Μηχανογραφικό Κέντρο , σε σταθμούς , σε γραφεία εμπορευμάτων, στο εμπορικό τμήμα, στο τεχνικό και στην τηλεδιοίκηση
Αθήνα 15 Μαϊου 1988
Απόστολος Πρίνος
Σταθμάρχης ΟΣΕ
ΥΓ Τιμωρήθηκα πρόσφατα με πρόστιμο 30.000 δραχμών από το πειθαρχικό συμβούλιο για επιστολή που έστειλα σε προϊστάμενό μου όχι για όσα αληθινά γράφω, αλλά γιατί την… έστειλα!»
Με απογοήτευση διαπιστώνω ότι όλοι, «αναμάρτητοι και αμαρτωλοί», πρώην υπουργοί και πρώην σταθμάρχες και συνδικαλιστές του κρατικού επί πενήντα χρόνια και νυν και αεί Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ),άρχισαν, αλλά κατόπιν της νέας εκατόμβης νεκρών κυρίως νέων σε ηλικία στα Τέμπη, να ρίχνουν πέτρες προς πάσα κατεύθυνση για «κακώς κείμενα» στην παραπάνω δημόσια επιχείρηση. Τονίζω: κρατικού ΟΣΕ, διότι παρουσιάζεται ότι … ιδιωτικοποιήθηκε και μάλιστα επί ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανάγκα Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Μνημονίου … πείσθηκε να ιδιωτικοποιήσει την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Αλλά έτερον εκάτερον!)
Αλλά, πού ήταν έως τώρα όλοι αυτοί οι “λιθοβόλοι” μηδέ δημοσιογράφων εξαιρουμένων για τους λόγους που ευθαρσώς και με υψηλό αίσθημα ευθύνης παρουσίασε η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) σε ανακοίνωσή της στις Μαρτίου του 2023.. Συγκεκριμένα, τονίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
“Η τραγωδία στα Τέμπη αναδεικνύει, με οδυνηρότατο τρόπο αυτή τη φορά, τα δομικά προβλήματα που μαστίζουν τα ελληνικά ΜΜΕ. Οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους δεν είχαν την κάλυψη που αναλογούσε στην σοβαρότητα του ζητήματος και τα λίγα, αλλά υπαρκτά, ρεπορτάζ δημοσιογράφων, ΜΜΕ και ερευνητικών δημοσιογραφικών ομάδων δεν αναπαρήχθησαν..”
Διάβασα, για παράδειγμα, τις ακόλουθες δηλώσεις του σημερινού υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων και πρώην υπουργού Μεταφορών, αρμοδίου και για λειτουργία του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ) Κωστή Χατζηδάκη:
«Ο οργανισμός αυτός ήταν ένας βαθιά προβληματικός οργανισμός, γι’ αυτό και είχα επιχείρηση με ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα την ανάταξή του και υπήρχε, σε κάποια επίπεδα, μια σχετική πρόοδος, ωστόσο από τότε είχα επισημάνει, πέραν των οικονομικών προβλημάτων και ζητημάτων διαφάνειας, ότι υπήρχαν δύο άλλα προβλήματα, αυτό της ασφάλειας αλλά και της διοικητικής και εργασιακής κουλτούρας».
Αλλά, δε μάς είπε πόσο βαθιά και γιατί είναι προβληματικός δημόσιος οργανισμός!
Διάβασα, πάλι για παράδειγμα, δηλώσεις πολλών και, κυρίως συνδικαλιστών , οι οποίοι αναφέρονταν με τεκμήρια κυρίως στις προειδοποιήσεις τους για τους κινδύνους ατυχημάτων, οι οποίες κι αυτές δεν ελήφθησαν υπόψιν από τη διοίκηση του δημόσιου οργανισμού.
Οι καταγγελίες του πρώην σταθμάρχη για «βαθύ κράτος»!
Ύστερα από … 60 χρόνια τα ίδια κατήγγειλε πέρσι, κατά την ημέρα της τραγωδίας με δηλώσεις του ο πρώην σταθμάρχης Βόλου Γιώργος Αποστολέρης , ο οποίος δεν αναφέρθηκε μόνο στις καταγγελίες που είχε κάνει ο ίδιος ότι, δηλαδή, θα γινόταν μεγάλο δυστύχημα, αλλά έκανε και αποκαλύψεις για το μέγα και βαθύ κράτος που υπάρχει στον ΟΣΕ από την κορφή έως τα νύχια. Συγκεκριμένα, ο πρώην σταθμάρχης δήλωσε μεταξύ άλλων, τα εξής:
«Πρέπει να κλείσει αυτός ο οργανισμός που λέγεται ΟΣΕ. Να μπει μία καινούργια διοίκηση με αυτούς που έχουν πολύ καλές “συνταγές” στην κυκλοφορία στην Ευρώπη. Ας ενωθούν οι πολιτικοί άρχοντες του τόπου για να φτιάξουμε σιδηρόδρομο, γιατί εμείς σήμερα δεν έχουμε σιδηρόδρομο. Υπηρέτησε 40 χρόνια στον σιδηρόδρομο. Από το 2004 και μετά ήμουν κεντρικός σταθμάρχης, παρότι για ένα διάστημα 5 – 6 χρόνων ανετράπην ως πρόσωπο από τον συγκεκριμένο επιθεωρητή (σ.σ. τον έναν εκ των κατηγορουμένων) για να τοποθετήσει τον κουμπάρο του. Ο συγκεκριμένος με ενέργειές του με ανέτρεψε το 2010 για να τοποθετήσει τον κουμπάρο του επικεφαλής του σταθμού. Προφανώς ο ίδιος έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει πάντοτε: να ελέγχει τις ψήφους μέσα από το κόμμα το οποίο υπηρέτησε. Πρόκειται για πρόσωπα τέτοια, με τα οποία η διοίκηση -με τους συνδικαλιστές της- κρατάει μια τέτοια στάση. Ο σιδηρόδρομος για μένα θα έπρεπε σήμερα να είναι γεμάτος με “πράσινα φώτα” και να πηγαίνει στην ανάπτυξη. Δυστυχώς, όπως είδατε είναι μόνο κόκκινα τα φώτα τα οποία παραπέμπουν σε ένα “Μουλέν Ρουζ” ή κάτι αντίστοιχο. Για μένα προσωπικά αυτές οι δύο κοινωνίες, οι οποίες συγκρούστηκαν, είναι ακριβώς αυτό το οποίο μας έφερε σήμερα στο να ψάξουμε να βρούμε και εμείς ένα πολύ μεγάλο “μπλάνκο” και να σβήσουμε κυριολεκτικά αυτή την κοινωνία. Εγώ το 1984 πήρα την πρώτη μου απολογία από έναν αρχιεπιθεωρητή, διότι υποδέχθηκα ασκεπής αμαξοστοιχία στα Φάρσαλα, κρατώντας ανά χείρας το αλυσιδάκι με τη σφυρίχτρα…»
Αναφερόμενος στην εκπαίδευση των σταθμαρχών, υπογράμμισε μερικά σκληρότερα, τα οποία, μολονότι έχουν γίνει βούκινο, κανείς δεν τολμά να τα λέει όπως ο σταθμάρχης Βόλου :
«Έχει μία σοβαρότητα. Από ποιους εκπαιδεύτηκε; Από ανθρώπους του συστήματος, όπου τους τοποθετούμε εκεί εκπαιδευτές για να παίρνουν κάτι επιπλέον στο μισθό τους. Πρέπει να κλείσει αυτός ο οργανισμός που λέγεται ΟΣΕ. Πρέπει να κλείσει. Είναι ντροπή για τον πατέρα σας, για τον κουμπάρο σας, για τον παππού σας, για όλους αυτούς τους αγωνιστές που αγωνίστηκαν γι αυτή την Ελλάδα να έχουμε ένα τέτοιο οργανισμό. Επιτέλους θα πρέπει να παρθεί μια απόφαση. Με τόνους μπλάνκο να εξαφανιστεί. Και να μπει μία καινούργια διοίκηση με αυτούς που έχουν πολύ καλές “συνταγές” στην κυκλοφορία στην Ευρώπη. Ας ενωθούν οι πολιτικοί άρχοντες του τόπου για να φτιάξουμε σιδηρόδρομο, γιατί εμείς σήμερα δεν έχουμε σιδηρόδρομο».
Οι ΣΕΚ των δύο δυστυχημάτων έγιναν ο ΟΣΕ των 12 δυστυχημάτων και 158 νεκρών!
Για την κατανόηση της «οδύσσειας» του παραπάνω σταθμάρχη του ΟΣΕ, δηλαδή ενός Έλληνα εργαζόμενου «οιονεί δημόσιου υπαλλήλου», όπως χαρακτηρίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τους υπαλλήλους του ΟΣΕ, έκρινα, προς διευκόλυνσή σας, να παρουσιάσω ένα περίγραμμα του τότε, πριν από εξήντα χρόνια, πολιτικού, κομματικού, κοινωνικού περιβάλλοντος. Κατ΄ αρχάς, υπενθυμίσω ότι το 1964, όταν έστειλε ο ηρωικός σταθμάρχης επιστήμων την επιστολή που δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» λειτουργούσαν οι Σιδηρόδρομοι του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ), που ήταν ένα πρόδρομο του ΟΣΕ νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου (ιδρύθηκε το 1920 και εκμεταλλευόταν τους ελληνικούς σιδηροδρόμους, έως το 1970).
Τότε, στην κυβέρνηση ήταν η Ένωση Κέντρου με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου και αρμόδιο υπουργό Συγκοινωνιών (και για τους ΣΕΚ) ο Ευάγγελος Αρβανιτάκης. Εντύπωση προκαλεί η διαπίστωση ότι κατά τη μακρά κι αυτή περίοδο λειτουργίας των ΣΕΚ έγιναν μόνο δύο σιδηροδρομικά δυστυχήματα. Το ένα, δέκα χρόνια πριν από την επιστολή του παραπάνω σταθμάρχη στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», δηλαδή 7 Αυγούστου 1954 στη Νεμέα με τέσσερις νεκρούς, και το άλλο τέσσερα χρόνια μετά τη δημοσίευση της πρώτης αυτής επιστολής, δηλαδή στο Δερβένι στις 30 Σεπτεμβρίου 1968, που ήταν μάλιστα και πολύνεκρο (34 νεκροί) κι έγινε επί χούντας!
Το 1970, όπως προαναφέρθηκε, οι ΣΕΚ έγιναν ΟΣΕ και αμέσως σε ένα χρόνο (23 Δεκεμβρίου 1971, πάλι επί χούντας!) έγινε στο Κρυονέρι Αττικής το πρώτο του σιδηροδρομικό δυστύχημα με τη σύγκρουση αυτοκινητάμαξας με εμπορική αμαξοστοιχία, με πέντε νεκρούς, ανάμεσά τους ο μηχανοδηγός και ο προϊστάμενος της αυτοκινητάμαξας). Ακολούθησαν έως τώρα άλλα ένδεκα με συνολικά 158 νεκρούς και 77 τραυματίες. Τα επόμενα δυστυχήματα είναι τα εξής, όπως παρουσιάζονται στη Βικιπαίδεια)
-Δοξαράς: 16/1/1972: Στην τότε μονή γραμμή ανάμεσα στα Ορφανά και στον Δοξαρά συνέβη δυστύχημα με 21 νεκρούς από την σύγκρουση αμαξοστοιχιών.
-Πλατανιά: 25/7/1982: αμαξοστοιχία εκτροχιάστηκε και ανατράπηκε έξω από το χωριό Πλατανιά Δράμας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 4 και να τραυματιστούν 57 επιβάτες.
-Τιθορέα: 11/9/1994: Εκτροχιασμός ΙC από Αθήνα για Βόλο με 5 νεκρούς.
-Χρυσο: 17/2/2006: Δύο νεκροί και 18 τραυματίες από σύγκρουση τρένου με αγροτικό όχημα που είχε ακινητοποιηθεί στις σιδηροδρομικές γραμμές. Νεκροί ο οδηγός του αυτοκινήτου και μια επιβάτης.
-Αχλαδόκαμπος: 9/12/2010: 1 νεκρός από εκτροχιασμό railbus της γραμμής Ναύπλιο - Άργος - Τρίπολη
-Χρυσό: 16/5/2016: Μπουρέζα αλλαγών προσέκρουσε σε μηχανοκίνητο όχημα γραμμής Unimog, με αποτέλεσμα τον θάνατο των δύο επιβαινόντων στο Unimog.
-Άδενδρο: 13/5/2017: αμαξοστοιχία του ΟΣΕ με 70 επιβάτες, εκτροχιάστηκε στην περιοχή του Άδενδρου με 3 νεκρούς, τον μηχανοδηγό, τον προϊστάμενο κίνησης και έναν επιβάτη.
-Καλοχώρι: 15/12/2018: γεωργικός ελκυστήρας (τρακτέρ) που οδηγούσε 84χρονος ημεδαπός, συγκρούστηκε στο ύψος του Καλοχωρίου Σερρών, με επιβατική αμαξοστοιχία που εκτελούσε το δρομολόγιο Αλεξανδρούπολη – Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του 84χρονου.
-Ξάνθη: 20/7/2019: αμαξοστοιχία παρέσυρε άτομο στις γραμμές του τρένου, 1 νεκρός.
-Διαβατά: 19/8/2019: σύγκρουση αμαξοστοιχίας με επιβατικό αυτοκίνητο σε φυλασσόμενη διάβαση, 1 νεκρή και 1 τραυματίας.
-Τέμπη : 28/02/2023 : σύγκρουση αμαξοστοιχίας με εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη με 57 νεκρούς.
Κι άλλα ντοκουμέντα του μεγάλου και βαθέος κράτους
Όπως διαπιστώνεται από τον παραπάνω κατάλογο, το τρίτο σιδηροδρομικό δυστύχημα έγινε δέκα χρόνια μετά το δεύτερο, δηλαδή το 1982, όταν άρχισε το προσωπικό δράμα του δύστυχου σταθμάρχη με την άδικη μετάθεσή του από την Τιθορέα στην Αθήνα για να πάει στη θέση του άλλος σταθμάρχης με χαριστική διοικητική πράξη, επειδή επεσήμαινε τα «κακώς κείμενα» του ΟΣΕ!
Ας κάνουμε τώρα μιαν αναδρομή στην περίοδο αυτή. Τότε, λοιπόν, η χώρα (με υπουργούς Συγκοινωνιών τον Ευάγγελο Κουλουμπή, τον Γιώργο Παπαδημητρίου και το Γιώργο Πέτσο)) ζούσε στον αστερισμό της κυβέρνησης της «Αλλαγής» του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος μεσουρανούσε με την ψήφιση του συνδικαλιστικού Νόμου 1264/1982 «Για τον εκδημοκρατισμό του Συνδικαλιστικού Κινήματος και την κατοχύρωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, με τον οποίο δόθηκαν απίστευτα προνόμια και χρηματοδοτικά πακέτα στα συνδικάτα.
Επίσης, πέρα από την ενίσχυση των συνδικάτων, με τον Νόμο 1235/1983, η χώρα γνώρισε και τον «θεσμό» των λεγόμενων Εποπτικών Συμβουλίων και με τον Νόμο 1365/1983 τον «θεσμό» των «κοινωνικοποιήσεων», με τον οποίο όλες σχεδόν οι παλιές και οι νέες δημόσιες επιχειρήσεις παραδόθηκαν στους λεγόμενους «πρασινοφρουρούς»!
Με τους Νόμους αυτούς ισχυροποιήθηκαν τόσο πολύ όλα τα συνδικάτα ώστε ο αριθμός των συνδικαλισμένων εργαζομένων από 4.500 το 1975 διαμορφώθηκε τα επόμενα χρόνια σε ιλιγγιώδη επίπεδα εξαιτίας των προνομίων του παραπάνω Νόμου: συμμετοχή των εργαζομένων στη διοίκηση, πρόσθετες αμοιβές, αποχή ενός μεγάλου αριθμού συνδικαλιστών από την εργασία λόγω των προνομιακών τους διευκολύνσεων και αγνοούσε , συνεπώς τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων. Ωστόσο, όπως καταδεικνύεται και από τον βίο και την πολιτεία του ΟΣΕ και την επιστολή του σταθμάρχη, αγνοούσαν ή έκαναν πως δεν έβλεπαν τα πραγματικά προβλήματα των επιχειρήσεων και των εργαζομένων!!!
Υπενθυμίζω, λοιπόν, ότι τότε και στο Διοικητικό Συμβούλιο του «κοινωνικοποιημένου» ΟΣΕ (οι άλλες δύο ήταν η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ) συμμετείχαν έξι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και τρεις εκπρόσωποι των εργαζομένων. Επίσης στην Αντιπροσωπευτική Συνέλευση Κοινωνικού Ελέγχου (ΑΣΚΕ) συμμετείχαν εννιά εκπρόσωποι του κράτους (κυβέρνησης), εννιά εκπρόσωποι των εργαζομένων και εννιά εκπρόσωποι διάφορων φορέων (ΓΣΕΕ, ΣΕΒ, Κεντρική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων, Εμποροβιομηχανικά επιμελητήρια, ΠΑΣΕΓΕΣ, Βιοτεχνικό Επιμελητήριο, Τεχνικό Επιμελητήριο και Εμπορικοί Σύλλογοι.
Από τα 22 μέλη της ΑΣΚΕ του ΟΣΕ πήγαν μόνο … δύο στη συνέλευση διότι έγινε … Σάββατο που είναι … αργία!
Σημειώνεται ότι ανάμεσα στις αρμοδιότητες της ΑΣΚΕ ήταν να αποφασίζει για το … μακροπρόθεσμο προγραμματισμό της επιχείρησης και ιδιαίτερα στον τομέα των επενδύσεων, της χρηματοδότησης, των τιμολογίων, των προμηθειών και των εργασιακών σχέσεων! Και όλα αυτά σημαντικά και κρίσιμα θα τα αποφάσισαν … 27 άτομα!!!
Κι όμως, μολονότι τα θέματα αυτά ήταν σημαντικά κρίσιμα, από τα 22 μέλη της ΑΣΚΕ του ΟΣΕ δεν προσήλθαν στη συνέλευση διότι ήταν … Σάββατο! Όπως, αναφέρω στο βιβλίο μου « 542 ιστορίες καθημερινής οικονομικής τρέλας, 1972-2012» στις 2 Δεκεμβρίου του 1989 είχε ορισθεί η σύγκληση της Αντιπροσωπευτικής Συνέλευσης Κοινωνικού Ελέγχου (ΑΣΚΕ) του ΟΣΕ για να γνωμοδοτήσει επί της αναπροσαρμογής των τιμολογίων του οργανισμού, όπως όριζε ο νόμος περί … κοινωνικοποιήσεων που είχε ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ το 1983. Τότε, από τα 22 μέλη της ΑΣΚΕ προσήλθαν μόνο … τέσσερα! Τότε, διαπιστώθηκε ότι η ημέρα αυτή σύγκλησης της ΑΣΚΕ ήταν … Σάββατο και, ως γνωστόν, δεν εργάζονται οι … δημόσιοι υπάλληλοι λόγω πενθημέρου!!!
Και μερικά άλλα …ευτράπελα , αλλά και … «κουφά»!
Με την ευκαιρία θα σας διηγηθώ και μια άλλη απίστευτη ιστορία που προέκυψε από μια μαραθώνια συζήτησή μου με τον τότε υπουργό Συγκοινωνιών Γιώργο (Γάκια) Παπαδημητρίου, η οποία δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» στις 30 Οκτωβρίου του 1986). Κατά τη συζήτηση αυτή, έθεσα στον αρμόδιο υπουργό και το θέμα αυτό επισημαίνοντας τα ακόλουθα: Οι στόχοι του Νόμου 1365/1983 είναι σαφείς. Η κοινωνικοποίηση, αναφέρει το άρθρο 1 του νόμου αυτού, έχει ως στόχους την εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος και του κοινωνικού συνόλου, την αύξηση της παραγωγικότητας και της αποδοτικότητας προς όφελος των εργαζομένων στην επιχείρηση και για τη βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών προς το κοινωνικό σύνολο, την εξοικονόμηση κατά το μέγιστο δυνατό οικονομικών πόρων κλπ. Κι ενώ, λοιπόν, αυτοί είναι οι στόχοι, με τα προεδρικά διατάγματα που εκδόθηκαν για τις κοινωνικοποιήσεις στη ΔΕΗ, τον ΟΤΕ και τον ΟΣΕ παρατηρούμε ότι ξεχάστηκε η βούληση του νομοθέτη και ο Γιάννης συνέχισε να κερνά και να πίνει ο ίδιος. Τότε, θυμάμαι ότι ο Γιώργος Παπαδημητρίου χαρακτήρισε σημαντικές και κρίσιμε τις επισημάνσεις αυτές για την ουσία της λειτουργίας και του μέλλοντος του θεσμού, προσφέροντας ως «αντίδωρο» το ακόλουθο απίστευτα … «κουφό», το οποίο περιέλαβα στο παραπάνω βιβλίο μου:
«Οι συνδικαλιστές διαφόρων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών (ΔΕΚΟ) του υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών «επαναστάτησαν», διότι ο Παπαδημητρίου τους αφαίρεσε το … «κεκτημένο» δικαίωμα να διορίζουν τους συγγενείς και φίλους τους, για να δημιουργούν υποστηρικτές – φερέφωνα της συνδικαλιστικής πολιτικής τους…».
Κι όμως, παρά τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσαν στις δημόσιες επιχειρήσεις, στην οικονομία και στην κοινωνία οι παραπάνω θεσμοί από την κακή εφαρμογή ή για αλλότριες σκοπιμότητες, τρία χρόνια μετά την εισαγωγή τους η τότε κυβέρνηση περνούσε στη Βουλή αιφνιδιαστικά νόμους με τους οποίους ισχυροποιούνταν ακόμα περισσότερο τα Εποπτικά Συμβούλια. Με δύο τροπολογίες ενισχύονταν δύο ακόμα αντικίνητρα στη δραστηριοποίηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αφού επεκτεινόταν ο «θεσμός» των Εποπτικών Συμβουλίων και σε άλλους κλάδους της οικονομίας, ενώ εισαγόταν και ο «θεσμός» των Προγραμματικών Συμφωνιών και των Αναπτυξιακών Συμβάσεων.
Κλείνω το σημείωμα αυτός με τις ιλαροτραγικές αναδρομές με ένα ακόμα … «κουφό», που κι αυτό περιλαμβάνεται στο παραπάνω βιβλίο μου (σημειώνω ότι τα θέματα του βιβλίου αυτού είναι κατά κανόνα άρθρα, σχόλια, έρευνες και αναλύσεις στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», τα «Νέα» και το «Βήμα»): Τότε είχα διαβάσει ότι στο Δελτίο Ενημερώσεως του Πανελληνίου Συλλόγου Συνταξιούχων του ΤΑΠ –ΟΤΕ (Νοέμβριος – Δεκέμβριος 1986) ότι ο ΟΣΕ δεν πλήρωνε ασφαλιστικές εισφορές στο ταμείο αυτό! Από το Δελτίο αυτό προέκυπτε ότι τον Φεβρουάριο του 1985 ο ΟΣΕ είχε σταματήσει να καταβάλλει, όπως είχε υποχρέωση, στο ΤΑΠ –ΟΤΕ και μάλιστα μόνο στον κλάδο Σύνταξης όχι μόνο τα ποσά που υποχρεούνταν, αλλά κι εκείνα (2%) που παρακρατούσε από το … μισθό των εργαζομένων! Από το σχόλιο που δημοσιευόταν στο παραπάνω Δελτίο, εκτιμάτο ότι τα χρήματα που όφειλε ο ΟΣΕ ξεπερνούσε το ποσό των 3,5 δισ. δραχμών.
Ο λόγος που δεν πλήρωνε ή παρακρατούσε μάλιστα και εισφορές ήταν ότι ο ΟΣΕ ήταν ζημιογόνος! Κι ενώ ήταν μονίμως ζημιογόνος και γνώριζαν προφανώς το υπό Μενίππου ρηθέν στον χάροντα όταν τού είπε «πλήρωσέ με, καταραμένε…», δηλαδή «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», εκείνοι υποχρέωναν με νόμο έναν χρεοκοπημένο να σώσει … άλλον!
Σήμερα «αναμάρτητοι και αμαρτωλοί» … λιθοβολούν!
Με απογοήτευση διαπιστώνω ότι όλοι, «αναμάρτητοι και αμαρτωλοί», πρώην υπουργοί και πρώην σταθμάρχες και συνδικαλιστές του κρατικού επί εξήντα χρόνια και νυν και αεί Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ),άρχισαν, αλλά κατόπιν της νέας εκατόμβης νεκρών κυρίως νέων σε ηλικία στα Τέμπη, να ρίχνουν πέτρες προς πάσα κατεύθυνση για «κακώς κείμενα» στην παραπάνω δημόσια επιχείρηση. Τονίζω: κρατικού ΟΣΕ, διότι παρουσιάζεται ότι … ιδιωτικοποιήθηκε και μάλιστα επί ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος ανάγκα Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Μνημονίου … πείσθηκε να ιδιωτικοποιήσει την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Αλλά έτερον εκάτερον!)
Αλλά, πού ήταν έως τώρα όλοι αυτοί οι “λιθοβόλοι” μηδέ δημοσιογράφων εξαιρουμένων για τους λόγους που ευθαρσώς και με υψηλό αίσθημα ευθύνης παρουσίασε η Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) σε ανακοίνωσή της στις Μαρτίου του 2023.. Συγκεκριμένα, τονίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής:
“Η τραγωδία στα Τέμπη αναδεικνύει, με οδυνηρότατο τρόπο αυτή τη φορά, τα δομικά προβλήματα που μαστίζουν τα ελληνικά ΜΜΕ. Οι προειδοποιήσεις των εργαζομένων στους σιδηροδρόμους δεν είχαν την κάλυψη που αναλογούσε στην σοβαρότητα του ζητήματος και τα λίγα, αλλά υπαρκτά, ρεπορτάζ δημοσιογράφων, ΜΜΕ και ερευνητικών δημοσιογραφικών ομάδων δεν αναπαρήχθησαν..”
Διάβασα, για παράδειγμα, τις ακόλουθες δηλώσεις του τότε, πέρσι δηλαδή, υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων και πρώην υπουργού Μεταφορών, αρμοδίου και για λειτουργία του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ) Κωστή Χατζηδάκη:
«Ο οργανισμός αυτός ήταν ένας βαθιά προβληματικός οργανισμός, γι’ αυτό και είχα επιχείρηση με ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα την ανάταξή του και υπήρχε, σε κάποια επίπεδα, μια σχετική πρόοδος, ωστόσο από τότε είχα επισημάνει, πέραν των οικονομικών προβλημάτων και ζητημάτων διαφάνειας, ότι υπήρχαν δύο άλλα προβλήματα, αυτό της ασφάλειας αλλά και της διοικητικής και εργασιακής κουλτούρας».
Αλλά, δε μάς είπε πόσο βαθιά και γιατί είναι προβληματικός δημόσιος οργανισμός!
Διάβασα, πάλι για παράδειγμα, δηλώσεις πολλών και, κυρίως συνδικαλιστών, οι οποίοι αναφέρονταν με τεκμήρια κυρίως στις προειδοποιήσεις τους για τους κινδύνους ατυχημάτων, οι οποίες κι αυτές δεν ελήφθησαν υπόψιν από τη διοίκηση του δημόσιου οργανισμού.




• 
  
•