Η Πολιτεία και η αρχαιολογία έγιναν η χλεύη της αρχαίας … άγνωστης … Μητρόπολης!
Επί δεκαετίες παλεύει να ακουστεί μέσα από σκόρπιες μαρτυρίες και μισοθαμμένα μνημεία, καθώς δεν παραμένει λόγω της εγκληματικά αδιάφορης πολιτικής και επιστημονικής βούλησης δύσκολη μόνο η συνέχιση των ανασκαφών, αλλά η … ανίχνευσή της από την άγρια βλάστηση που σκεπάζει το αρχαίο μεγαλείο της
Του Γιώργου Π. Μπαμπάνη
Πρόσφατα, μαζί με τα ξαδέρφια μου, περπατήσαμε ένα μέρος της Παραχελωτίδας, κάναμε μια πορεία που είχα χρόνια να ακολουθήσω.
Θυμήθηκα τότε τις παλιές διαδρομές με φίλους, τότε που τα τείχη της αρχαίας Μητρόπολης φαίνονταν καθαρά να κατεβαίνουν την πλαγιά και να καταλήγουν στην τοξωτή Αυλόπορτα.
Ήταν μια εικόνα μεγαλοπρέπειας και δύναμης, που σημάδευε ανεξίτηλα το τοπίο.
Όμως σήμερα εκείνη η εικόνα έχει ολότελα σβήσει. Τα τείχη δεν φαίνονται πια!
Τα έχει καταπιεί η άγρια βλάστηση, αφήνοντας πίσω μόνο την ανάμνηση του μεγαλείου τους.
Και αυτή η αντίθεση –ανάμεσα σε ό,τι φαινόταν και σε ό,τι σκεπάζεται πια– είναι ίσως η πιο ηχηρή υπενθύμιση ότι η μνήμη και η φροντίδα δεν μπορούν να περιμένουν.
Αυτό το βίωμα μού έφερε στο νου τα λόγια του Οδυσσέα Ιωάννου στην καθιερωμένη στήλη που έχει στο «Βήμα της Κυριακής»: πως η ζωή δεν έχει «δευτερεύοντα».
Όλα όσα τη συγκροτούν είναι κομμάτια της ίδιας ροής που δεν σταματά ποτέ.
Έτσι και η φροντίδα των αρχαιολογικών χώρων: δεν είναι δευτερεύουσα. Είναι υποχρέωση απέναντι στη μνήμη μας και στην ταυτότητά μας.
Αμ δε! Ο δημοσιογράφος – συγγραφέας Δημήτρης Στεργίου το έχει υπογραμμίσει πολλές φορές: «Η Παλαιομάνινα δεν είναι απλώς ένας αρχαιολογικός χώρος, είναι ζωντανό κομμάτι της ιστορίας που μας θυμίζει τις ρίζες και τη συνέχεια της ζωής στον τόπο αυτό».
Δεν είναι τυχαίο ότι χάρη στη δική του επιμονή, από το 1997, η τοξωτή Αυλόπορτα παραμένει όρθια, στηριγμένη σε ξύλινο νάρθηκα ύστερα από παρέμβασή του στον αρχαιολόγο, προϊστάμενο τότε της Εφορείας Αρχαιοτήτων (ήταν τότε στην Πάτρα) Λάζαρο Κολώνα, καθώς και στο ότι συνέβαλε να ξεκινήσουν οι ανασκαφές το 2006.
Όμως τριάντα χρόνια μετά, η στήριξη αυτή παραμένει πρόχειρη λύση – μια σιωπηλή μαρτυρία για την αδράνεια που ακολούθησε.
Αντίστοιχα, το 2021 έγιναν κάποιες καθαριότητες στον χώρο, όμως χωρίς συνέχεια.
Η βλάστηση ξανακάλυψε τα πάντα, σαν να θέλει να μας θυμίσει πως η φύση πάντα κερδίζει, όταν η ανθρώπινη φροντίδα απουσιάζει, είναι … «δευτερεύουσα» ή … τίποτα!
Κι όμως, η Αρχαία Μητρόπολη δεν είναι μόνο τα τείχη και η Αυλόπορτα.
Είναι οι λιθόστρωτοι δρόμοι, εντός και εκτός της πόλης, η πυλίδα του Διός, ο Τριμερής Περίβολος και η παρθένα γη που αναμένει την σκαπάνη να φέρει στο φως τα σπουδαία μνημεία της πόλης που φανερώνει τη στρατηγική σημασία της.
Όλα αυτά, τα οποία έχει αναδείξει και η ταπεινότητα μου μέσα από άρθρα, συνθέτουν μια πόλη που υπήρξε κέντρο πολιτισμού και ισχύος.
Κι όμως! Σήμερα παλεύει να ακουστεί μέσα από σκόρπιες μαρτυρίες και μισοθαμμένα μνημεία, καθώς η συνέχιση των ανασκαφών παραμένει δύσκολη.
Ο Δήμαρχος Ξηρομέρου Γιάννης Τριανταφυλλάκης, αναγνώρισε πρόσφατα στη Ζωντανή μετάδοση ειδικής συνεδρίασης Δ.Σ Ξηρομέρου, Δευτέρα 21 Απριλίου 2025 το αυτονόητο της κρατικής αδιαφορίας δηλώνοντας τα ακόλουθα … μεταφυσικά: «Οι ανασκαφές στην Παλαιομάνινα είναι εξαιρετικά δύσκολες και απαιτούν συνεργασία πολλαπλών φορέων και κυρίως του υπουργείου Πολιτισμού. Μέσα από προγράμματα διασφαλίζουμε τους απαραίτητους πόρους, αλλά χρειάζεται και η πολιτική βούληση για να προχωρήσει αυτό το τεράστιο έργο».
Δηλαδή, δηλαδή: δεν υπάρχει πολιτική βούληση, δεν υπάρχει πολιτική όρεξη, δεν υπάρχει επιστημονική δίψα για έρευνα, δεν υπάρχει τίποτε, παρά μόνο … λόγια! Ο ίδιος, μέσα από τα λεγόμενά του, δείχνει πλέον να αναγνωρίζει τη βαρύτητα των γραφομένων αλλά και όσα συζητήθηκαν με τον καθηγητή Βασίλη Λαμπρινουδάκη, που έχει υπογραμμίσει την τεράστια σημασία της αρχαίας Μητρόπολης στην Παλαιομάνινα, αλλά έως εδώ κι μη … παρέκει!
Στο τέλος, όπως η άγρια βλάστηση που καλύπτει τα τείχη δεν μπορεί να σβήσει την ιστορία που αυτά αφηγούνται, έτσι και η μνήμη δεν σιωπά. Η αρχαία μητρόπολη η οποία αποτελεί την κομβική πόλη ανάμεσα στην Στράτο και τις Οινιάδες καθώς ήλεγχε τα περάσματα του ποταμού είναι εδώ για να μας θυμίζει ότι η ιστορία δεν είναι ποτέ «δευτερεύουσα». Είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται το μέλλον μας – και το χρέος μας είναι να μην αφήσουμε τα τείχη της να σκεπαστούν από τη λήθη.
Όλα αυτά καταδεικνύουν ότι «δευτερεύουσα» ή εκκωφαντικώς απούσα είναι η Πολιτεία και οι επιστήμονες αρχαιολόγοι και ιστορικοί, οι οποίοι δέχονται να χλευάζονται από την ιστορία της Μητρόπολης, την ακρόπολη της Μητρόπολης, τα απέραντα εντυπωσιακά τείχη της Μητρόπολης, της πύλες της Μητρόπολης, τους υπό κατάρρευση πύργους της … άγνωστης …Μητρόπολης!
αγαπητε φιλε Προσωπικα επικροτω πληρως το αρθρο σου.Δέξου ομως την παρατηρηση μου. Μπορει η Πολιτεια (γενικα και ειδικα) ολα αυτα τα χρονια να ειναι απουσα, και προφανως δεν κινητοποιειται ,ειτε λογω των γνωστων αγκυλωσεων που διακρινει το κρατος μεσα απο γραφειοκρατικους λαβυρινθους, ειτε διοτι (και δεν θα το εθετα δευτερο θεμα) η περιοχη που εχει αυτο τον πλουτο δεν ειναι σε μερη με τουριστικο ενδιαφερον η δεν εχει επισκεψιμότητα αυτη που θα εδινε εστω και μια μικρη οχληση των υπευθυνων να ασχοληθουν. Με αφορμη λοιπον ενα κειμενο που εσταλει πριν λιγες μερες( απο τον προεδρο της ΠΑΝΣΥ Π.Χολη(συμπτωματα περι πολιτιστικων θεματων) και εχοντας την πεποιθηση οτι αργα η γρηγορα θα διαβασει την παρεμβαση σου, ας κινητοποιηθεί η Ομοσπονδια η οποια τουλαχιστον τα τεσσερα τελευταια χρονια δειχνει μια #αδυναμια# παρεμβασης σε τετοιου ειδους ζητηματα και προβληματα(οσο και αν ενοχληθουν ορισμενοι με την κρίση μου) και με δικο της ψηφισμα που θα αναφερεται διεξοδικα στο θεμα αυτο αλλα και με καταγγελτικο στοχο για την αδιαφορια των υπευθυνων να σταλει απ ευθειας στο Υπ.Πολιτισμου ακομη και στον Πρωθυπουργο(παρ οτι παραβιαζονται πρωτοκολλα αλλα αν τηρηθούν οι γραφειοκρατικες διαδικασιες ισως η επομενη γενια να ειναι τυχερη να αντικρίσει καποιες παρεμβασεις) δηλωνοντας οτι το θεμα της Παλαιομανινας αλλα και ολων των περιοχων του Ξηρομερου (σε πρωτη φαση) που υπαρχουν αρχαιολογικα ευρηματα , πρεπει να αρχισει επιτελους η επισημη καταγραφη , η χρονολογηση και η αναστηλωση και τελος να δημιουργηθει ακομη και ενα μικρο αρχαιολογικο μουσειο με εκεθματα , οσα εχουν απομεινει στην γη και δεν εχουν περισυλλεγει απο τους γνωστους αγνωστους αρχαιοκαπηλους ΧΡ ΜΠΟΝΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφή