2026: Τα «Κάλαντα» από τη «Φάρμα των Ζώων» και τη «Φάρμα των Τεράτων»!

 

2026: Τα «Κάλαντα» από τη «Φάρμα των Ζώων» και τη «Φάρμα των Τεράτων»!Καλή Χρονιά!

 

-Όργουελ: ο Μπόξερ είναι ο πολίτης που αντέχει, που προσαρμόζεται, που ελπίζει χωρίς να απαιτεί κι έτσι σταθεροποιεί το σύστημα για άλλες … «επιτυχίες» και για το … καλό μας»!!!

 

-Μάνος Χατζιδάκις: «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, που γεννιέται από την ανοχή, από τη συνδιαλλαγή, από τον εθισμό στη φρίκη, τότε πάει να πει ότι του μοιάζει». Το τέρας, έλεγε, δεν γεννιέται απέξω. Γεννιέται από την ανοχή, από τη συνδιαλλαγή, από τον εθισμό στη φρίκη.

 

Του Γιώργου Π. Μπαμπάνη

 

Tο 2025 αποχώρησε όχι και τόσο αθόρυβα, αφού άφησε πίσω του όχι μια αίσθηση κρίσης, αλλά μια επικίνδυνη κανονικότητα. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται πλέον σε πολιτικό σοκ· βρίσκεται σε πολιτική εξοικείωση. 

 

Το πολιτικό σύστημα δεν καταρρέει — λειτουργεί. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι πιο ανθεκτικό, πιο αδιαφανές και πιο δύσκολο να αμφισβητηθεί. Η ανοχή έχει μετατραπεί σε βασικό υλικό διακυβέρνησης. 

 

Όχι η ανεκτικότητα της δημοκρατίας, αλλά η ανοχή της παραίτησης. Η κοινωνία δείχνει να αποδέχεται την αναποτελεσματικότητα, την έλλειψη λογοδοσίας και τη θεσμική κόπωση ως δεδομένα στοιχεία της πολιτικής ζωής. Η απογοήτευση δεν γεννά πια αντίδραση, αλλά σιωπή.

 

Σε αυτό το σημείο, η «Φάρμα των Ζώων» του Τζορτζ Όργουελ παύει να είναι λογοτεχνία και μετατρέπεται σε πολιτικό εγχειρίδιο. Εκεί, η εξουσία δεν επιβάλλεται βίαια· μετασχηματίζεται σταδιακά. Οι κανόνες δεν καταργούνται — τροποποιούνται. 

 

Η ισότητα δεν αναιρείται — επαναπροσδιορίζεται. Και οι μάζες δεν καταστέλλονται — κουράζονται.Τα ζώα της «Φάρμας» δεν εξεγείρονται ξανά, γιατί δεν θυμούνται πια γιατί εξεγέρθηκαν!!! Ή, εξεγέρθηκαν άλλα «ζώα» μόνο για πάρτης τους και σε βάρος των άλλων… «ζώων»!

 

Μην εκπλήσσεσθε. Κάπως έτσι και στη σημερινή Ελλάδα, η κοινωνία μοιάζει να έχει χάσει τη μνήμη της πολιτικής απαίτησης. Η χαμηλή εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν οδηγεί σε συλλογική διεκδίκηση, αλλά σε αποχή. Η δημοκρατία παραμένει όρθια, αλλά ως … «άλλοθι», αδύναμη πιά — και σαν σκηνικό με πρωταγωνιστές που απλώς την …καπηλεύονται πάλι για πάρτη τους και για τους οπαδούς τους και μόνο!!!

 

Η τραγική μορφή του Όργουελ που γεννιέται από την ανοχή!

Η πιο τραγική μορφή του Όργουελ δεν είναι ο εξουσιαστής, αλλά ο Μπόξερ: εκείνος που δουλεύει περισσότερο όταν όλα πάνε στραβά. 

 

Που πιστεύει ότι «θα διορθωθεί» ο καημένος! Στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα, ο Μπόξερ είναι ο πολίτης που αντέχει, που προσαρμόζεται, που ελπίζει χωρίς να απαιτεί. Και αυτή ακριβώς η αντοχή είναι που σταθεροποιεί το σύστημα για άλλες … «επιτυχίες» και για το … καλό μας»!!!

 

Εδώ συναντάμε τον Μάνο Χατζιδάκι και το αξίωμά του για το τέρας. «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει». Το τέρας, έλεγε, δεν γεννιέται απέξω.

 

 Γεννιέται από την ανοχή, από τη συνδιαλλαγή, από τον εθισμό στη φρίκη. Όταν η αδικία παύει να σοκάρει και η ομορφιά αρχίζει να ξενίζει, τότε η κοινωνία έχει ήδη μετακινηθεί.

 

Η ανοχή, όπως προειδοποιούσε, δεν είναι ουδέτερη στάση. Είναι μηχανισμός πολλαπλασιασμού. «Πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή», τα ενισχύει και τους επιτρέπει να συνθέσουν τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και κυβερνά. 

 

Και το πιο επικίνδυνο στοιχείο αυτής της μορφής είναι ότι δεν είναι πια αποκρουστική. Είναι γνώριμη.Καθώς το 2026 ανέτειλε ήδη, το ερώτημα δεν είναι αν το πολιτικό σύστημα θα αλλάξει πρόσωπο. 

 

Είναι αν η κοινωνία θα συνεχίσει να ζη μέσα στη «Φάρμα» πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει έξοδος. Αν θα εξακολουθήσει να ανέχεται, φοβούμενη την αστάθεια περισσότερο από τη στασιμότητα.

 

Γιατί όταν το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε —όπως έλεγε ο Χατζιδάκις— πρέπει πραγματικά να φοβόμαστε. Όχι για το μέλλον της εξουσίας, αλλά για το μέλλον της δημοκρατικής μας συνείδησης.

 

 Το 2026 δεν θα φέρει τίποτα από μόνο του.

 Ή θα απαιτηθεί, ή θα μας μοιάσει.