Η ανάρτηση της μητέρας του Μάριου:
Σας ζητώ να το μοιραστείτε. Να γίνει η φωνή μας πιο δυνατή από τη σιωπή τους.
Πώς να μην νιώσω θυμό για όλα όσα ζήσαμε, όταν ακόμη προσπαθούμε να μαζέψουμε τα απόνερα της τρικυμίας που περάσαμε στην Ελλάδα;
Απλώς τώρα νιώθω έναν δημιουργικό θυμό.
Αυτόν που δεν σε διαλύει ,σε σπρώχνει πιο πέρα.
Τρεις μήνες και δεκαεπτά μέρες μετά, είμαστε ακόμη εδώ.
Και ένα ακόμη χειρουργείο για τον Μάριο έρχεται.
Από το καλοκαίρι του 2024 ζήσαμε την αμέλεια, την ανεπάρκεια και τα λάθη.
Και δεν εμφανίστηκε κανείς.
Κανείς να αναλάβει ευθύνη. Κανείς να εξηγήσει. Κανείς να σταθεί απέναντι στην αλήθεια.
Σήμερα εκείνοι κοιμούνται ήσυχοι στα σπίτια τους, οχυρωμένοι πίσω από μια θεσμική ανευθυνότητα και ένα σύστημα που αποφεύγει την απόδοση προσωπικής ευθύνης, διαχέοντάς την μέχρι να χαθεί στη γραφειοκρατία.
Κι εμείς είμαστε ακόμη σε ένα νοσοκομείο στο εξωτερικό, μαζί με τους Ιταλούς γιατρούς που προσπαθούν με γνώση, ευθύνη και ανθρωπιά να διορθώσουν όσα άλλοι άφησαν πίσω τους ,σε ένα σύστημα όπου οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αποδεικνύονται “διακοσμητικοί”, ανίκανοι να εντοπίσουν την ανεπάρκεια πριν αυτή μετατραπεί σε τραγωδία.
Και κάποιοι θα πουν: «προχωρήστε», «ξεχάστε».
Όχι. Δεν θα ξεχάσουμε.
Γιατί όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχει λήθη.
Υπάρχει ευθύνη. Και η ευθύνη πρέπει να γίνει δικαιοσύνη.
Αλλά ας μιλήσουμε καθαρά.
Για ποια υγεία μιλάμε στην Ελλάδα;
Για εκείνη που εμφανίζεται σε φωτογραφίες, σε κορδέλες εγκαινίων και σε πανηγυρικές ανακοινώσεις, όπου η υγεία αντιμετωπίζεται συχνά ως πολιτικό τρόπαιο και επικοινωνιακό πυροτέχνημα και όχι ως στοιχειώδες δικαίωμα;
Για ποια υγεία μιλάμε όταν κάποιοι έχουν θέσεις VIP στα δημόσια νοσοκομεία και πρόσβαση στα ιδιωτικά νοσοκομεία, επιβεβαιώνοντας μια τρομακτική ταξικότητα στην επιβίωση, ενώ τα δικά μας παιδιά και οι δικοί μας άνθρωποι μένουν εκτεθειμένοι και απροστάτευτοι σε ένα σύστημα που τις περισσότερες φορές μοιάζει να λειτουργεί από αδράνεια;
Πότε, αλήθεια, μπήκε να οργανώσει την υγεία ένας άνθρωπος που γνωρίζει τι σημαίνει ασθένεια από όλες τις πλευρές;
Που έχει ζήσει την αγωνία του ασθενή και της οικογένειας…. σε ένα περιβάλλον που συστηματικά αγνοεί την ασθενοκεντρική προσέγγιση, αντιμετωπίζοντας τον πόνο ως “νούμερο” σε μια λίστα αναμονής.
Γιατί όσοι πραγματικά ξέρουν και θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, συχνά τους καταπίνει το ίδιο το σύστημα. Ένας ιδιότυπος κανιβαλισμός των ικανών, που προτιμά τη σιωπή των μετρίων από την τόλμη των αρίστων.
Οι γιατροί που πραγματικά σώζουν ζωές δεν καυχιούνται. Δουλεύουν σιωπηλά, ταπεινά, παλεύοντας ενάντια στη χρόνια υποστελέχωση που χρησιμοποιείται ως άλλοθι για την εγκατάλειψη.
Ο Μάριος ήρθε εδώ στην Ιταλία με πολλές ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις.
Ξέρετε πού νοσηλευόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο;
Ένα παιδί με κίρρωση ήπατος ευάλωτο που θα έπρεπε να είναι προστατευμένο βρισκόταν σε «φιλοξενία» στη ΜΕΛ (μονάδα ειδικών λοιμώξεων)— μια ακατάλληλη και επικίνδυνη «φιλοξενία» που έχει γίνει πια ο κανόνας της παρακμής μας.
Και μας έκαναν και χάρη.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα περιστατικό. Είναι η κανονικοποίηση της εξαθλίωσης.
Πείτε μου ειλικρινά: αυτό είναι υγεία ή μια κανονικοποιημένη αδιαφορία;
Στην Ιταλία, πρόσφατα, ένα μικρό παιδί χάθηκε μετά από ένα ιατρικό λάθος.
Η χώρα συγκλονίστηκε.
Τα μέσα ενημέρωσης έψαξαν και αποκάλυψαν τα λάθη.
Στάθηκαν δίπλα στη μητέρα και στην οικογένεια.
Η δικαιοσύνη από την πρώτη στιγμή κάνει το καθήκον της.
Και η ίδια η πρωθυπουργός της χώρας τηλεφώνησε στη μητέρα για να της πει ότι οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν.
Όχι για εκδίκηση.
Για ευθύνη.
Στην Ιταλία λοιπόν η πολιτεία σκύβει πάνω από το λάθος.
Εδώ, το λάθος “θάβεται” κάτω από υποσχέσεις.
Σε ποια χώρα ζούμε;
Σε αυτή που κυβερνά το μέσον και οι γνωριμίες;
Σε αυτή όπου αν πεις την αλήθεια θεωρείσαι τρελός;
Σε αυτή όπου υπάρχουν κατεστημένα και κλίκες που δεν επιτρέπουν να εισχωρήσει νέο αίμα και νέες ιδέες;
Σε αυτή όπου αν αρρωστήσεις πρέπει να γίνεις επαίτης σε πολιτικά γραφεία για να βρεις κρεβάτι;
Σε αυτή όπου αισθάνεσαι υποχρεωμένος σε “γραμματείς και Φαρισαίους” που καλλιεργούν αυτή τη σαθρή νοοτροπία;
Όχι λοιπόν. Δεν θα σωπάσουμε.
Μετά από αυτόν τον εφιάλτη έχουμε γίνει πιο δυνατοί.
Και θα παλέψουμε μέχρι να λογοδοτήσουν οι υπεύθυνοι.
Αν πιστεύετε ότι τέτοιες ιστορίες δεν πρέπει να μένουν στη σιωπή, σας ζητώ να το κοινοποιήσετε.
Για να υπάρξει δικαιοσύνη.
Και για να μην χρειαστεί καμία άλλη οικογένεια να περάσει το ίδιο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Η ΒΕΛΟΥΤΣΑ ΝΕWS θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών.
Όλα τα σχόλια θα εμφανίζονται μετά την έγκρισή τους από τους διαχειριστές του ιστολογίου.
Σχόλια υβριστικά, συκοφαντικά, ειρωνικά, υποτιμητικά, μειωτικά και απαξιωτικά ή σχόλια χυδαία, σεξιστικά, ρατσιστικά και θρησκευτικού μίσους, σχόλια με μηνύματα που δεν καταλαβαίνουμε, ονομαστικές αναφορές σε απλούς πολίτες και προβοκατόρικα ή σχόλια που δεν έχουν σχέση με τη παραπάνω ανάρτηση, ΔΕΝ θα δημοσιεύονται.
Τα σχόλια και τα κείμενα των αναγνωστών εκφράζουν τους ίδιους και δεν υιοθετούνται κατά ανάγκη από το παρόν ιστολόγιο.
Παρακαλούμε τους αναγνώστες μας να διατυπώνουν τα σχόλια τους με κόσμιο τρόπο για να δημοσιευτούν.
Εάν παρόλα αυτά κάποιος θεωρεί ότι θίγεται από ανάρτηση ή σχόλιο στο Blog, καλείται να επικοινωνήσει μαζί μας μέσω του e-mail veloutsaxiromerou@gmail.com προς αποκατάσταση.