Χαράλαμπος Τσιτσιβός: Λευίτες της αφάνειας και ποιμένες των Social Media – Η ιερότητα της ταπείνωσης απέναντι στην ψηφιακή έπαρση!

sinidisi.gr

Γράφει ο Χαράλαμπος Τσιτσιβός*

Σε μια εποχή όπου η αξία του ανθρώπου συχνά μετράται με τον αριθμό των ακολούθων και η καθημερινότητα μετατρέπεται σε ένα διαρκές ψηφιακό θέαμα, η Εκκλησία δεν θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη από τον ίλιγγο της τεχνολογίας και καθώς ο «ψηφιακός άμβωνας» κερδίζει έδαφος, γεννιέται ένα κρίσιμο ερώτημα.

Πού τελειώνει το λειτούργημα και πού αρχίζει η αυτοπροβολή;

Το άρθρο που ακολουθεί αποτελεί μια αυθόρμητη προσέγγιση και έναν ταπεινό ύμνο στον ανώνυμο, «αγράμματο» της τεχνολογίας αλλά «γραμματιζούμενο» της ψυχής κληρικό…

Είναι μια κατάθεση καρδιάς για εκείνους τους ιερείς που επιμένουν να διακονούν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, θυμίζοντάς μας πως η αληθινή πνευματικότητα δεν χρειάζεται hashtags για να φτάσει στον Θεό, ούτε likes για να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο.

Μέσα από μια διεισδυτική σύγκριση ανάμεσα στη λάμψη της οθόνης και το δέος της Αγίας Τραπέζης, αναζητούμε το αυθεντικό πρότυπο του ποιμένα που δεν αναζητά “followers”… αλλά προσφέρει θυσία αγάπης.

Υπάρχει και αυτός ο παπάς!
Με «followers» το ποίμνιό του …

«Ποιμένες» και «Αλιείς» ψυχών… χωρίς το δικό τους «φαν κλαμπ», ανίδεοι στο να πολλαπλασιάζουν τους ακολούθους και τελείως άσχετοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Οι «followers» μόνο το ποίμνιο και το πλήρωμα της εκκλησίας!!!

Ναι, υπάρχει και αυτή η μερίδα κληρικών. Τίμιοι εργάτες τού Ευαγγελίου του Χριστού.

Κληρικοί που ως καλοί Σαμαρείτες προστρέχουν στον φτωχό και πονεμένο, δίνουν το είναι τους στην ανιδιοτελή προσφορά.

Ναι,  είναι αυτός ο ιερέας, ο άγνωστος και ανώνυμος στο ευρύ κοινό, μα τόσο «δημοφιλής» στον ενορίτη του και όχι μόνο!

Αυτός ο ιερέας, «Αγράμματος» στου πληκτρολογίου την γραφή, μα όμως με τόσο υπέροχο γραφικό χαρακτήρα ψυχής που και γραμματιζούμενος θα ζήλευε.

Μια πνευματική καλλιέργεια που εμπνέει «Σεβασμό» και εκπέμπει μια αύρα χαρισμάτων.
Αυτός λοιπόν ο ιερέας με το φθαρμένο και τρύπιο ράσο,δ εν ζήλεψε δόξες και οφίκια, δεν επιδίωξε αναγνώριση και ταπεινά μένει στη αφάνεια της εγκόσμιας υλικής φθαρτότητας!

Ως απλός λευίτης , λειτουργός του υψίστου στο ιερό θυσιαστήριο ζει και απολαμβάνει τις δωρεές του Αγίου πνεύματος!

Αυτός ο παπάς , που άφησε στο περιθώριο την κενοδοξία και ασχολήθηκε μόνο με ψυχές διψασμένες για τροφή πνευματική!

Αυτός ο παπάς που δεν σπατάλησε το χρόνο για αυτοπροβολή , που δεν σύρθηκε κατάχαμα για λίγη δημοσιότητα και να γίνει «viral» πουλώντας αδρά… το τάλαντο που τού χάρισε απλόχερα και ανεπιτήδευτα ο Θεός!

Ναι, ο παπάς ο «αμόρφωτος» στην παραμόρφωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που δεν έχει ιδέα τι πάει να πει ΑΙ , Facebook, Tik tok, Instagram , youtube και live ιστορία.

Που είναι ξένος στους διαδυκτιακούς φίλους, βαθειά νυχτωμένος στα likes και στα γεμάτα κολακείες σχόλια!

Με μοναδική σέλφι, τι άλλο;
Το κατ’εικόνα στο πρόσωπο του Χριστού, αυτό που ενεδύθη την ημέρα της προσωπικής του «Πεντηκοστής» ξέρει να τιμά και να σέβεται εώς θανάτου!

Για αρκετούς το ράσο η σημαία για την διαδικτυακή αναγνωρισιμότητα…καυχώμενοι επιδεικτικά για την μεγάλη τους έξοδο, στον ψηφιακό κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που όσο πάει κυριεύει όλο και περισσότερους στις βαθμίδες της ιεροσύνης και του μοναχισμού. Μια νέα μορφή «ιεραποστολής» στον ψηφιακό κόσμο!!!

Αφήνοντας το κομποσκοίνι της προσευχής, αναλώνονται ώρες ακόμα και μεσονυχτίου, αφημένοι στου πληκτρολογίου την αφή….

Και όρθου βαθέως ,το κλείστρο της κάμερας παίρνει θέση μέσα στον ναό, σε στιγμές ακόμη και αυτής της φρικτής μυσταγωγίας… ποζάροντας στον φακό με των οφικίων την έπαρση, διατυμπανίζοντας με κάθε τρόπο στα social media την κάθε τους κίνηση μέσα ή έξω από το Ναό!

Το Ιερό Βήμα, άδυτον και άβατον λόγω της ιερότητάς του και της θυσίας που τελείται. Εκεί όπου το ανθρώπινο στοιχείο συναντά το θείο, και η αναίμακτη προσφορά μετατρέπεται σε θυσία αγάπης για τη σωτηρία των πιστών. Σήμερα είναι η «κοινή θέα», δημιουργώντας μια απώλεια της αίσθησης του δέους.

Ο χώρος που προορίζεται για την «κρυφή» θυσία μετατρέπεται σε οπτικό περιεχόμενο stories και live αναμετάδοσης με αποτέλεσμα την αλλοίωση ανάμεσα στην παραδοσιακή ευλάβεια και τη σύγχρονη ανάγκη αυτοπροβολής.

Και εμείς στην αναζήτηση εκείνων των «παλαιάς κοπής κληρικών» με βαθιά πνευματικότητα…

Με «προφίλ» την πατρική φροντίδα, για το ποίμνιο και το αυθεντικό, το ασκητικό της απλότητας ύφος, που τείνει να εκλείψει στις μέρες μας, κάνοντας block στα ερείπια της δικής μας αποστασίας!!!

Θυσιάζοντας στον βωμό της επίγειας δόξας και της κοσμοθεωρίας…

Την πραγματική «αλίευση ψυχών» που μεταφέρεται πλέον στον ψηφιακό κόσμο, με τους ιερείς να προσπαθούν να προσεγγίσουν το ποίμνιο εκεί που βρίσκεται  στο «στασίδι» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης!!!

Ναι, πράγματι! Η  σύγχρονη Ορθόδοξη Εκκλησία βιώνει μια ψηφιακή μεταστροφή, όπου ιερείς και μοναχοί και αναγνώστες, χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως έναν νέο, εικονικό «άμβωνα» για να προσεγγίσουν πιστούς, λειτουργώντας ως ποιμένες του πληκτρολογίου και της ψηφιακής τεχνολογίας.

Πολύωρες διαδικτυακές συνομιλίες, μακροσκελή αρθρογραφήματα με φιλοσοφικό υπόβαθρο, αγαπολογίας αναγνώσματα και γκαλερί φωτογραφιών, οπαδικά μυνήματα και λογής κατορθώματα, που δεν θυμίζουν σε τίποτα την παραδοσιακή μας Εκκλησία.

Μια εκκλησία που μέσα από φωνές Αγίων επισκόπων καλούσε τους ιερείς να είναι εξαιρετικά προσεκτικοί, θέτοντας όρια στη χρήση της τεχνολογίας, ώστε αυτή να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι να τον υποδουλώνει ή να τον απομακρύνει από την πνευματική του αποστολή!

Αξίζει να τονίσουμε ότι ο μακαριστός μητροπολίτης Κοσμάς είχε αναφερθεί με εγκύκλιο για το ζήτημα αυτό αναφέροντας ότι: «προκαλούν εις εαυτούς και αλλήλους πειρασμόν, ανυπολόγιστον πρόκλησιν και βλάβην πνευματικήν, ατομικήν και οικογενειακήν».

Η συνεχής ενασχόληση με τα social media αποσπά τον ιερέα από την εσωτερική του ησυχία, τη μελέτη και την προσευχή…

Η αναζήτηση ψηφιακής δημοφιλίας μπορεί να αντικαταστήσει την ουσιαστική ποιμαντική μέριμνα, οδηγώντας σε πνευματική ρηχότητα και ματαιοδοξία…

Επίσης ο χρόνος που αφιερώνεται στις ψηφιακές πλατφόρμες συχνά κλέβεται από την οικογένεια του ιερέα και περισσότερο όταν είναι έγγαμος ή από την άμεση, δια ζώσης επαφή με τους ενορίτες του…

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πλέον τρόπος ζωής, που τείνει να γίνει μάστιγα σε όλες τις ηλικίες ανεξαιρέτως.

Μα είναι τουλάχιστον λυπηρό που έχει τόσο μα τόσο εισχωρήσει στους κόλπους της εκκλησίας, από Αρχιερείς μέχρι και τον τελευταίο μοναζουσών!

Ίσως, λοιπόν, η μεγαλύτερη πρόκληση των καιρών μας να μην είναι η τεχνολογική πρόοδος αλλά η διαφύλαξη της ιερότητας του «κρυπτού».

Γιατί η αλήθεια του ράσου δεν κρίνεται στην οθόνη, αλλά στο δάκρυ που σκουπίζει ένας παπάς στην ενορία του μακριά από τα φώτα…

Ας μην ξεχνάμε πως ο Χριστός δεν αναζήτησε followers, αλλά μαθητές. Δεν ζήτησε likes, αλλά θυσία…

Και όσο υπάρχουν εκείνοι οι αθόρυβοι λευίτες με το τρύπιο ράσο και το φωτεινό βλέμμα, η Εκκλησία θα παραμένει λιμάνι ψυχών και όχι ψηφιακό θέαμα…

Εν τέλει, η ιστορία της πίστης μας δεν γράφτηκε με «hashtags», αλλά με το αίμα και τον ιδρώτα ανθρώπων που διάλεξαν την αφάνεια για να βρουν το Φως !!!

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν.
Ποιον ποιμένα έχουμε ανάγκη, αυτόν που λάμπει στο μπλε φως της οθόνης μας ή αυτόν που καίγεται σαν λαμπάδα μπροστά στην Αγία Τράπεζα προσευχόμενος για εμάς,  χωρίς να νοιάζεται αν ο κόσμος θα μάθει ποτέ το όνομά του;

Γιατί στον ουρανό, τα μόνα «likes» που μετρούν είναι εκείνα των αγγέλων για τις αθόρυβες πράξεις αγάπης…

Τσιτσιβός Χαράλαμπος