Μητροπολίτης Δαμασκηνός: Σκοπός της ζωής μας είναι η διαρκής χαρά την οποία εξασφαλίζει μόνον η διαρκής σχέση με τον Χριστό

 

Στη δημοσιότητα δόθηκε το κυριακάτικο μήνυμα του Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνού

 

Αναλυτικά το μήνυμα:

Κάθε φορά που ολοκληρώνεται η Θεία Λειτουργία και επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας, έχοντας κοινωνήσει Σώμα και Αίμα Χριστού, ένα ερώτημα προκύπτει και μας θέτει ενώπιον των ευθυνών μας: «Αυτό που έλαβα, πως μπορώ να το αξιοποιήσω, βελτιώνοντας την ζωή μου και την ζωή των αδελφών μου;»

Προκειμένου να απαντήσουμε στο κρίσιμο αυτό ερώτημα, τόσο η Ευαγγελική, όσο και η Αποστολική περικοπή προσφέρουν σήμερα πολύ σημαντικά στοιχεία.

Στο σημερινό Ευαγγέλιο, είμαστε μάρτυρες ενός μοναδικού, συγκλονιστικού αλλά και πολύ συγκινητικού γεγονότος: Ο Κύριος εμφανίζεται περπατώντας πάνω στα φουρτουνιασμένα νερά της λίμνης Γενησαρέτ. Οι μαθητές Του τρομοκρατούνται, μην πιστεύοντας στα μάτια τους. Εκείνος τους καθησυχάζει και τους ενθαρρύνει. Στον Πέτρο όμως δεν αρκούν τα λόγια. Ζητάει αποδείξεις.

Ο Κύριος του προσφέρει τις αποδείξεις αυτές και τον καλεί να βγει από την βάρκα, να περπατήσει πάνω στα κύματα και να τον προσεγγίσει. Εκείνος το αποφασίζει. Εγκαταλείπει το πλοιάριο και αρχίζει να πλησιάζει τον διδάσκαλό του. Σε λίγες στιγμές όμως, η λογική του επαναστατεί: Πως γίνεται, ένας άνθρωπος να περπατά πάνω στο νερό και να μην βυθίζεται; Η πίστη του κλονίζεται μπροστά στην πλήρη αναίρεση των φυσικών νόμων. Η ολιγοπιστία κυριεύει την καρδιά του και αρχίζει να βυθίζεται. Και τότε, ο πανικός του γίνεται κραυγή: «Κύριε, σώσε με!»(Μτθ. 14:30).

Ο Κύριος του δίνει το χέρι και με γλυκό τρόπο τον επικρίνει για την ασθενική του πίστη: «Ολιγόπιστε, γιατί σε κυρίεψε η αμφιβολία;» (14:31).

Κρατώντας το χέρι του, ανεβαίνουν μαζί στην βάρκα. Και αμέσως o άνεμος κόπασε.

Το θεϊκό χέρι που κράτησε τότε τον Πέτρο την ώρα της τρικυμίας είναι το ίδιο με το χέρι που μας απλώνει ο Κύριος κάθε φορά που μεταλαμβάνουμε το Σώμα και το Αίμα Του. Η φωνή Του, εκείνη την νύχτα της μεγάλης θαλασσοταραχής, που ακούστηκε να λέει στους φοβισμένους μαθητές Του «θάρρος», είναι η ίδια φωνή που απευθύνεται και προς εμάς, καθώς, μετά το τέλος της κάθε Θείας Λειτουργίας, καλούμαστε να επιστρέψουμε στην θαλασσοταραχή της καθημερινότητός μας. Η ολιγοπιστία που καταλογίζει ο Ιησούς στον Πέτρο αποτελεί και δικό μας κίνδυνο και πειρασμό, καθώς, αργά η γρήγορα, οι δυσκολίες της ζωής έρχονται να σταθούν ενώπιόν μας απειλητικές και, φαινομενικά, πανίσχυρες.

Η αγωνία και ο φόβος, όμως, δεν μας αξίζουν. Ο Θεός μας δημιούργησε για να μοιραστούμε μαζί Του την αιώνια δόξα Του και την ατελεύτητη μακαριότητά Του. Σκοπός της ζωής μας, σύμφωνα με το σχέδιο του Δημιουργού μας, είναι η διαρκής χαρά, την οποία εξασφαλίζει μόνον η διαρκής σχέση μαζί Του. Γι  αὐτὸ και, όποιος κρατά το χέρι του Χριστού μας, θα αισθάνεται την καρδιά του διαρκώς πλημμυρισμένη από το δικό Του φως και την δική Του επουράνια ευφροσύνη.

Αυτήν ακριβώς την χαρά ζητά από τον Κύριο ο Ιερέας, αμέσως μετά το τέλος της Θείας Μεταλήψεως, καθώς στέκεται ενώπιον της Ιεράς Προθέσεως, όπου, μόλις προ ολίγου, έχει τοποθετήσει τα περισσεύματα του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου. Και ενώ ο χορός των Ιεροψαλτών ψάλλει το «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο από του νυν και έως του αιώνος», μπροστά στην Αγία Πρόθεση, απ  ὅπου ξεκίνησε η Θεία Λειτουργία, απευθύνει την ευχή: «Χριστέ και Θεέ μας, εσύ που ολοκλήρωσες τον νόμο του Μωυσή και το κήρυγμα των Προφητών και εκτέλεσες εξ ολοκλήρου το σχέδιο του επουράνιου Πατέρα για την σωτηρία του κόσμου, γέμισε από χαρά και ευφροσύνη τις καρδιές μας, τώρα και πάντα και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Μέσα σε μια τόσο μικρή ευχή, συμπυκνώνεται ο ρόλος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, από τον Οποίο ζητάμε δύο δώρα, για τα οποία διψά, διαχρονικά, ολόκληρη η ανθρωπότητα: Χαρά και ευφροσύνη.

Οι δύο αυτές λέξεις αλληλοσυμπληρώνονται. Η χαρά αποτελεί κατάσταση ευτυχίας που διαποτίζει ολόκληρη την ύπαρξη. Η ευφροσύνη αποτελεί μια παράλληλη κατάσταση αγαλλιάσεως, η οποία απελευθερώνει την ψυχή από την αγωνία, τον φόβο και μας κάνει να βλέπουμε την κάθε κατάσταση με ελπίδα και αισιοδοξία.

Χαρά λοιπόν! Πλήρης, διαρκής και ζωογόνος. Τέτοια χαρά ζητάμε από Εκείνον που ολοκλήρωσε το Θείο Σχέδιο της σωτηρίας μας και αποτελεί το καύχημα και το αγαλλίαμα όλων εκείνων των αγιασμένων ψυχών, τόσο των δικαίων της Παλαιάς Διαθήκης, όσο και των αγίων μετά τον Χριστό.

«Για τι είδους χαρά πρόκειται;» αναρωτιέται ο Ιερός Χρυσόστομος. Μήπως την χαρά του κόσμου τούτου, η οποία προέρχεται, κυρίως, από την ευχαρίστηση των αισθήσεων και την ακόρεστη απόκτηση υλικών αγαθών; Όχι, απαντά. Ο Ιερέας ζητά εκ μέρους μας από τον Θεό την χαρά των αγίων και των αγγέλων, η οποία δεν προέρχεται από τα πράγματα αυτής της γης, αλλά από μία παρουσία, την παρουσία του ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που αποκαλύπτεται στην ανθρώπινη καρδιά» (Πατρολογία J–P. Migne, 55,107).

Αλλά και όταν η χαρά αυτή εμφανιστεί, ανάλογα με τον πνευματικό αγώνα του καθενός, ο σκοπός της Θείας Λειτουργίας χρειάζεται κάτι ακόμη για να ολοκληρωθεί. Ποιό είναι αυτό; Μας το παρουσιάζει η σημερινή Αποστολική περικοπή, από την πρώτη προς Κορινθίους επιστολή του Αοστόλου Παύλου:  «Εμείς είμαστε συνεργάτες στην υπηρεσία του Θεού κι εσείς το χωράφι του Θεού, το οικοδόμημα, (αλλά και οι οικοδόμοι) του Θεού…Ο καθένας όμως ας προσέχει πως χτίζει. Γιατί κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο εκτός από αυτό που υπάρχει και που είναι ο Ιησούς Χριστός» (Α  Κόρ.3:9-11).

Όπως διαπιστώνουμε από τα υπέροχα λόγια του Αποστόλου των Εθνών, η συμμετοχή μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας δεν μας καθιστά μόνον μετόχους της θερμής και ουράνιας χαράς του Χριστού, αλλά και συνεργάτες Του στην αποστολή Του, που δεν είναι άλλη από τον φωτισμό και την σωτηρία του κόσμου. Η χαρά, λοιπόν, για την οποία προσεύχεται ο Ιερέας εμπρός στην Αγία Πρόθεση, δεν αποτελεί μόνο ένα συναίσθημα, αλλά μια βαθιά ψυχική ικανοποίηση που προσφέρει στον άνθρωπο η συμμετοχή σε μια μεγάλη και ευγενική πανανθρώπινη αποστολή. Η αληθινή χαρά βρίσκεται μόνον μέσα στην Εκκλησία, διότι μόνον εκεί, ο κάθε απλός άνθρωπος έχει την δυνατότητα να μεταβληθεί σε ιεραπόστολο και ευαγγελιστή, που μεταφέρει στον κόσμο το πιο χαρμόσυνο μήνυμα που έχει ακούσει ποτέ η ανθρωπότητα: Το μήνυμα της Αναστάσεως.

Καθώς γύρω μας ο κόσμος έχει εξαντληθεί, προσπαθώντας να αντλήσει χαρά και νόημα ζωής από τα άνυδρες πηγές αυτού του κόσμου, ο Απόστολος Παύλος μας θυμίζει τον υπέροχο σκοπό που πλημμυρίζει την ζωή μας, κάθε φορά που βρισκόμαστε με πίστη και συντριβή ενώπιον του Αγίου Ποτηρίου: Την οικοδόμηση ενός καλυτέρου κόσμου πάνω στο ακράδαντο θεμέλιο της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Η συμμετοχή μας στο υπέρτατο μυστήριο της Εκκλησίας, μας εντάσσει στην χορεία των δικαίων και των αγίων, που αγωνίζονται σε κάθε εποχή, προκειμένου να κρατήσουν ζωντανή, με τον λόγο και την ζωή τους, την ελπίδα της αιωνιότητος.

Η ανεκλάλητη χαρά, η οποία απλόχερα μας προσφέρεται, μέσω της μεταλήψεως των Αχράντων Μυστηρίων, αποτελεί συγχρόνως την μεγάλη μας ευθύνη, αλλά και τον προσωπικό μας Σταυρό. Κάθε φορά που ενωνόμαστε με τον Κύριο, Τον ακούμε να χτυπά την πόρτα της καρδιάς μας και να μας απευθύνει την μεγάλη πρόσκληση: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Λκ. 9:23).

Ας ανταποκριθούμε σε αυτό το κάλεσμα της Σταυραναστάσιμης χαράς και ας ακολουθήσουμε τα βήματα του Χριστού μας στον κόσμο. Έχουμε την μεγάλη ευκαιρία να μεταβληθούμε σε πρωταγωνιστές της μεταμορφώσεως της κοινωνίας μας και να αποτελέσουμε το ζωντανό παράδειγμα, ιδιαίτερα προς τους νεώτερους, οι οποίοι αναζητούν ζωή γεμάτη αγάπη, αλήθεια και ανθεκτικό νόημα.

Σε καιρούς φόβου και γενικευμένης κατήφειας για ένα κόσμο που δείχνει να οδεύει προς την καταστροφή, τα δώρα της χαράς και της ευφροσύνης που αναβλύζουν από τα βάθη του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας αναμένουν εμάς, προκειμένου να τα αποκαλύψουμε και να τα μοιράσουμε στον κόσμο, κρατώντας ανοικτό τον δρόμο που οδηγεί στην επουράνια Βασιλεία.