Βασίλης Σώζος: «Ο Δήμος Ακτίου – Βόνιτσας δεν είναι ιδιοκτησία κανενός»

 

«Ο ΔΗΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ

Η υπόθεση των σχολικών καθαριστριών αποκαλύπτει ένα βαθύτερο ζήτημα: πώς αντιλαμβάνεται η δημοτική εξουσία τον ρόλο και τα όριά της. Υπάρχουν αποφάσεις μιας δημοτικής αρχής που παρουσιάζονται ως «διοικητικές ανάγκες»

Και υπάρχουν αποφάσεις που, πίσω από τη γραφειοκρατική τους διατύπωση, αποκαλύπτουν κάτι πολύ βαθύτερο: την έλλειψη κοινωνικής ευαισθησίας, την απουσία ουσιαστικής αιτιολόγησης και την αντίληψη ότι οι άνθρωποι οφείλουν απλώς να συμμορφώνονται με τις αποφάσεις της εξουσίας.

Η υπόθεση των σχολικών καθαριστριών του Δήμου Ακτίου–Βόνιτσας είναι χαρακτηριστική.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026, η αρχική απόφαση τοποθέτησης εργαζομένων προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των συνδικαλιστικών φορέων, γυναίκες που εργάζονταν επί 10, 15 ακόμη και 20 χρόνια σε σχολικές μονάδες της περιοχής τους βρέθηκαν να μετακινούνται σε σχολεία μακριά από τον τόπο κατοικίας τους

.Ας αναλογιστούμε τι σημαίνει αυτό στην πράξη.
Μια εργαζόμενη με τρίωρη ή πεντάωρη απασχόληση, με αποδοχές που, σύμφωνα με τις σχετικές ανακοινώσεις, σε πολλές περιπτώσεις δεν ξεπερνούν τα 400 ευρώ τον μήνα, καλείται να διανύει επιπλέον χιλιόμετρα, να επιβαρύνεται με καύσιμα και να διαθέτει χρόνο και χρήματα που δεν περισσεύουν.

Ποιο ακριβώς υπηρεσιακό πρόβλημα λύθηκε με αυτές τις μετακινήσεις; Ποιο ήταν το αντικειμενικό κριτήριο; Ποια ανάγκη των σχολείων εξυπηρετήθηκε; Και ποιος υπολόγισε το κόστος που μεταφέρθηκε στις πλάτες των ίδιων των εργαζομένων;

Αυτά δεν είναι ερωτήματα εντυπωσιασμού. Είναι ερωτήματα λογοδοσίας.
Όταν χρειάζονται διορθώσεις, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;
Η υπόθεση δεν έμεινε στις αρχικές αντιδράσεις.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2026, ο Σύλλογος Εργαζομένων ΟΤΑ Νομού Αιτωλοακαρνανίας συναντήθηκε με τον δήμαρχο, θέτοντας το ζήτημα των τοποθετήσεων και ζητώντας δίκαια και αντικειμενικά κριτήρια. Σε δημοσιευμένη ενημέρωση αναφέρθηκε ότι είχαν ήδη γίνει διορθωτικές αλλαγές σε τρεις από τις οκτώ περιπτώσεις και ότι ζητήθηκε επανεξέταση των υπόλοιπων πέντε.

Αν οι αρχικές τοποθετήσεις ήταν τόσο σωστά σχεδιασμένες, γιατί χρειάστηκαν διορθώσεις; Και αν κάποιες περιπτώσεις διορθώθηκαν, με ποια κριτήρια κρίθηκαν διαφορετικές από τις υπόλοιπες;
Δεν προδικάζουμε τις απαντήσεις. Απαιτούμε να δοθούν.

Γιατί η διοίκηση ενός Δήμου δεν κρίνεται μόνο από τις αποφάσεις που υπογράφει. Κρίνεται και από την αιτιολόγησή τους, από την προθυμία της να ακούσει τους εργαζομένους και από την ικανότητά της να διορθώνει τα λάθη της χωρίς να χρειάζεται να προηγηθεί κοινωνική και συνδικαλιστική πίεση.

Ο Δήμος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός!
Η ψήφος δίνει εντολή διοίκησης. Δεν δίνει δικαίωμα ιδιοκτησίας.

Ο Δήμος δεν είναι προσωπικό περιουσιακό στοιχείο κανενός δημάρχου. Δεν είναι κομματικό παραμάγαζο. Δεν είναι μηχανισμός επιβολής προσωπικών επιλογών. Δεν είναι ένας χώρος όπου η διοίκηση αποφασίζει και οι πολίτες, οι εργαζόμενοι και οι υπηρεσίες καλούνται απλώς να υποστούν τις συνέπειες.

Ο Δήμος ανήκει στην κοινωνία που υπηρετεί.
Και οι εργαζόμενοι του Δήμου δεν είναι πιόνια σε μια διοικητική σκακιέρα. Είναι άνθρωποι με οικογένειες, υποχρεώσεις, οικονομικές δυσκολίες και αξιοπρέπεια. Δεν μπορεί η καθημερινότητά τους να ανατρέπεται χωρίς σαφή, αντικειμενικά και διαφανή κριτήρια.

Όταν ένας εργαζόμενος ζητά εξηγήσεις, δεν προσβάλλει τη διοίκηση. Όταν ένας σύλλογος παρεμβαίνει, δεν υπονομεύει τον Δήμο. Όταν ένας δημοτικός σύμβουλος ασκεί έλεγχο, δεν δημιουργεί πρόβλημα.
Πρόβλημα δημιουργείται όταν οι εύλογες ερωτήσεις μένουν αναπάντητες και η λογοδοσία αντιμετωπίζεται ως ενόχληση.

Αυτό λέγεται δημοκρατία. Και η δημοκρατία δεν σταματά την ημέρα των εκλογών.
Η εξουσία είναι προσωρινή. Οι ευθύνες μένουν.
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τη σημερινή δημοτική αρχή. Αφορά μια νοοτροπία που πρέπει να αλλάξει συνολικά στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Η σημερινή, όπως και η προηγούμενη δημοτική αρχή, οφείλει να κρίνεται με βάση τις πράξεις της, τις αποφάσεις της και τον σεβασμό της προς τους δημότες και τους εργαζομένους. Κανείς δεν δικαιούται ασυλία επειδή κατέχει μια θέση. Κανείς δεν μπορεί να επικαλείται την πλειοψηφία για να αποφεύγει τον έλεγχο.

Η υπόθεση των σχολικών καθαριστριών θέτει συγκεκριμένα ζητήματα που απαιτούν απαντήσεις:
• Με ποια αντικειμενικά κριτήρια έγιναν οι αρχικές τοποθετήσεις;
• Ποια υπηρεσιακή ανάγκη επέβαλε τις μετακινήσεις σε τόσο μεγάλες αποστάσεις;
• Γιατί χρειάστηκαν διορθωτικές αλλαγές σε ορισμένες περιπτώσεις;
• Τι προβλέπεται για τις υπόλοιπες εργαζόμενες και πώς διασφαλίζεται η ίση μεταχείρισή τους;

Δεν αρκούν οι γενικόλογες αναφορές σε υπηρεσιακές ανάγκες. Χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις, διαφάνεια και ίση μεταχείριση.
Γιατί η πολιτική δεν είναι η τέχνη να επιβάλλεσαι στους ανθρώπους. Είναι η ευθύνη να υπηρετείς τον τόπο και να σέβεσαι εκείνους που σου εμπιστεύτηκαν τη διοίκησή του.

Κανένας δήμαρχος δεν είναι ιδιοκτήτης του Δήμου. Κανένας αιρετός δεν είναι πάνω από την κοινωνία. Και κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να πληρώνει το τίμημα αποφάσεων που δεν του εξηγούνται με σαφήνεια.

Η εξουσία έχει ημερομηνία λήξης. Η αξιοπρέπεια των ανθρώπων, όμως, δεν μπορεί να μπαίνει σε αναστολή μέχρι τις επόμενες εκλογές.Το άμεσο ζητούμενο είναι να λυθεί το πρόβλημα που προκάλεσε η απόφαση του Δημάρχου και να επανέλθουν στην πρότερη κατάσταση οι εργαζόμενες στην καθαριότητα των σχολείων.Ο Δήμος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Είναι ευθύνη απέναντι σε όλους. Και αυτή η ευθύνη απαιτεί λογοδοσία».