Άρης Μπιτσώρης: Ένας Ξηρομερίτης στην Ιταλία.

Άρης Μπιτσώρης: Ένας Ξηρομερίτης στην Ιταλία. 

 

Το γκρουπ αδελφοποίησης πήγε στην Ιταλία

προετοιμασμένοι φύγανε από την Αλυζία.

Μαζί απ’ το Mpampini in πήραν το φωτογράφο

τον διαχειριστή του blog, εκεί που στίχους γράφω.

Κι όντως απαθανάτισε τις εκδηλώσεις όλες

σ’ ένα τριήμερο έλειωσε των παπουτσιών τις σόλες.

Μα ενσταντανέ αποκλειστικό ζήτησε μια κυρία

κι αυτός στο σταυροπόδι της ζούμαρε με τη μία.

Αυτή σπαστά, καταληπτά τα ελληνικά μιλούσε∙

νέα, τα καλοκαίρια της στο Αιγαίο κολυμπούσε.

Μπάνικη, αγκίστρι έριξε, τσίμπησε και ο Σπύρος

συστάσεις ακολούθησαν κι άρχισε ο πρώτος γύρος.

Ήτανε το ξεκίνημα αυτής της γνωριμίας,

φάνηκε από την αρχή η ύπαρξη χημείας.

Στα κυβικά του ήτανε η σαρανταπεντάρα

του ’πε ¨έμεινα χήρα εδώ, είμαι απ’ την Πεσκάρα,

έχω αμπέλια, έχω ελιές, έχω τυροκομείο

έπαυλη στην Καλλίπολη, στρώμα διπλό για δύο.

Θέλω έναν άντρα δίπλα μου να γέρνω σ’ έναν ώμο

μείνε, και στο κεφάλι σου δε θα ’χεις αστυνόμο.

Κι αν το χωριό σου νοσταλγείς¨, συνέχισε εκείνη,

¨φεύγεις το βράδι, το πρωί θα είσαι στη Μπαμπίνη¨.

Είδα το Σπύρο, πρόσεξα πως είναι αφηρημένος

μου ’πε ¨με δίλημμα βαρύ είμαι, Άρη, φορτωμένος¨.

Μου ’δειξε με συγκίνηση τους δυο τους σε μια σέλφι

και τόνισε ¨κανόνισε, να μην το μάθει η Έφη¨.