Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Ν. Αγγέλη: Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα.

 Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα  μέχρι σήμερα.


Γράφει η Μαρία Ν. Αγγέλη

Δρ Κοινωνικής Λαογραφίας

agelimaria@yahoo.gr

Όταν μιλάμε για την ιστορία ενός τόπου, συνήθως αναζητάμε τα μεγάλα γεγονότα, τους ήρωες, τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις. Υπάρχει όμως και μια άλλη ιστορία, λιγότερο ορατή, αλλά πολύ σημαντική: η ιστορία της καθημερινής ζωής. Μια ιστορία που δεν γράφτηκε πάντα στα βιβλία, αλλά χαράχτηκε στον μόχθο των ανθρώπων, στις συνήθειές τους, στις μνήμες τους και στις εμπειρίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά.

Στην αγροτική κοινωνία της Κατοχής  μεγάλο μέρος αυτής της καθημερινής ζωής στηρίχτηκε στην εργασία των γυναικών. Η Κατοχή, όπως γνωρίζετε, συνδεδεμένη γεωγραφικά με τον Αχελώο και τον εύφορο κάμπο των Οινιαδών, ανέπτυξε μια κοινωνία στην οποία η γεωργία και η κτηνοτροφία αποτελούσαν βασικούς άξονες της ζωής.

Ο Κατοχιανός Γιώργος Ρόμπολας, σε μια συνέντευξη, περιγράφοντας την κοινωνία των παιδικών του χρόνων, αναφέρει ότι περίπου το 95% του πληθυσμού ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι. Αναφέρεται σε ανθρώπους της βιοπάλης, οι οποίοι από το πρωί ως το βράδυ βρίσκονταν στην ύπαιθρο για να εξασφαλίσουν τον επιούσιο. Αναφέρει επίσης, τους εποχικούς Επτανήσιους εργάτες που έρχονταν για τα σιτηρά, τα φασόλια, το καλαμπόκι και τους αμπελώνες της Κατοχής.

Μέσα σ’ αυτή την κοινωνία η γυναίκα ήταν μέρος της παραγωγικής οικογένειας. Συμμετείχε στις αγροτικές εργασίες, ιδιαίτερα στις εποχικές και απαιτητικές περιόδους, και ταυτόχρονα είχε την ευθύνη του σπιτιού. Επίσης, ήταν φορέας γνώσης και πολιτισμού.

Η αμπελουργική παράδοση της Κατοχής είναι μεγάλη και ισχυρή. Η παραγωγή κρασιού ήταν σημαντική. Μάλιστα το κρασί από την περιοχή Αμπέλια αναφέρεται ως βραβευμένο στην Έκθεση Θεσσαλονίκης το 1936.

Στον κύκλο του αμπελιού η γυναίκα, η «κυρά των αμπελιών», συμμετείχε ουσιαστικά. Ιδιαίτερα στις εποχικές εργασίες, όπως ο τρύγος, η εργασία της γυναίκας ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της οικογενειακής παραγωγής. Η συγκομιδή των σταφυλιών κινητοποιούσε ολόκληρη την οικογένεια. Η γυναίκα πρωταγωνιστούσε. Υπάρχει καταγεγραμμένη προφορική μαρτυρία Κατοχιανής γυναίκας, γεννημένης το 1915, η οποία αναφέρεται στις εργασίες που απαιτεί η καλλιέργεια και παραγωγή του αμπελιού.

Επέλεξα ένα ενδεικτικό απόσπασμα το οποίο αναφέρεται στον τρύγο. Είναι στο τοπικό ιδίωμα. Ας το «ακούσουμε»: «Απ’ του βράδ’ συγκεντρώνουμι τα καλάθια κι τς κόφις κι τ’ άλουγα π’ θα τα κβαλήσνη. Του προυί μαζώναμαστι ούλοι οι συγγινείς ή οι γειτόν’ πόχουμι κανουσίσ’ να τρυγήσουμι βουηθητικά κι ξικνάμι για ταμπέλια. Γένητι πόλεμους σουστός.Τρυγάμι κι ρίχνουμι στα καλάθια.

Έξ καλάθια γιουμίζνη ένα φόρτουμα, άμα είνι μιγάλις οι κόφις. Αφού φκιάσουμι τα φουρτώματα ξικνάμι για του χουριό, οι άντρες σέρνουντας τάλουγα. Ηκεί τ’ αδιάζνη καταγή κατώχουμα. Κι ημείς μέχρι να γυρίσνη έχουμι τα καλάθια μας γιουμάτα.

Όταν τηλειώσουμι αν προυφτάσουμι ηκείν’ τ’ μέρα τα πατάμι. Έχουμι τ’ κάδ’ κι τ’ πατητήρα[…]».

Η μαρτυρία αυτή έχει αξία γιατί μας μεταφέρει μια βιωμένη εμπειρία. Ο τρύγος ήταν μια περίοδος κατά την οποία η οικογένεια και συχνά η ευρύτερη κοινότητα κινητοποιούνταν γύρω από μια κοινή εργασία. Η προφορική μαρτυρία μας επιτρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι που οι
επίσημες οικονομικές καταγραφές δεν μπορούν να αποτυπώσουν: την ανθρώπινη πλευρά της παραγωγής.

Το ίδιο σημαντική ήταν η γυναικεία εργασία στις άλλες καλλιέργειες του αγροτικού νοικοκυριού. Στα φασόλια, στο ρύζι, στο βαμβάκι, στο
καλαμπόκι και στα υπόλοιπα προϊόντα του τόπου. Σας διαβάζω μια ακόμη μαρτυρία ενός Κατοχιανού, η οποία αναφέρεται στη συγκομιδή των φασολιών:

«Το καλοκαίρι όλο το χωριό ήταν στον κάμπο για κάνα δίμηνο για το μάζεμα των φασολιών και έμειναν εκεί και κοιμόντουσαν στις κουνουπιέρες. Τότε υπήρχαν τα κάρα και δεν ήταν εύκολο να πηγαινοέρχονται, το μάζεμα γινόταν ολονυκτία με λυχνάρια και λάμπες και παραμόνευε ο κίνδυνος του δαγκώματος  των φιδιών και σκορπιών και το πρωί με την δροσιά τα φόρτωναν και τα έριχναν στο αλώνι για να αλωνιστούν[…]». https://katochinews.blogspot.com/2016/10/blog-post_18.html?utm_source=chatgpt.com

Η μαρτυρία αυτή μας μεταφέρει στον κάμπο της Κατοχής και μας κάνει να αισθανθούμε τον μόχθο των ανθρώπων. Η διαμονή στον κάμπο το καλοκαίρι, ο ύπνος στις κουνουπιέρες για να προστατευτούν από τα σμήνη κουνουπιών, και το μάζεμα των φασολιών τη νύχτα φανερώνουν τις δύσκολες συνθήκες αλλά και τη συλλογικότητα μιας άλλης εποχής.

Είναι μια ζωντανή εικόνα της αγροτικής ζωής και της καθημερινότητας των ανθρώπων της Κατοχής.

Προφορικές μαρτυρίες που συγκέντρωσα μας δείχνουν και τον καθημερινό μόχθο των γυναικών του κάμπου: «Πονούσε η μέση, τα πόδια, τα χέρια, τα μάτια, όλα πονούσαν, από το σκύψιμο στο ξερίζωμα των φασολιών», αφηγείται η κυρία Μαρία, η οποία ως παιδί συμμετείχε στην αγροτική εργασία.

«Ξεσπιτώνομασταν για τα φασόλια!» μου είπε χαρακτηριστικά μια άλλη γυναίκα. Μια απλή φράση, αλλά πίσω της κρύβεται μια ολόκληρη εμπειρία. Η απομάκρυνση από το σπίτι, η παραμονή στον κάμπο, η σκληρή εργασία, η φροντίδα της οικογένειας κάτω από δύσκολες συνθήκες.

«Έφεγγε ο κάμπος από τα γαζολίνια, λες κι ήταν Ανάσταση!», αναφέρει με νοσταλγία η κυρία Φλώρα.

«Με τ’ φασλουκαλλιέργεια πήραμε λεφτά, πήραμε ανάσα!», λέει με χαρά η κυρία Γιαννούλα.

«Την ημέρα κάναμε φραγκιάτες για ίσκιο και το απόγευμα είχαμε τις κουνουπιέρες, τις κρεβατοκάμαρες ας τις πούμε», θυμάται η κ. Μαρία.

Οι γυναίκες επίσης, έστηναν ένα πρόχειρο παραγώνι στην άκρη του χωραφιού για την παρασκευή του φαγητού της οικογένειας, αξιοποιώντας τα προϊόντα παραγωγής τους.

«Φραγκιάτες», «κουνουπιέρες», «παραγώνια», τρεις λέξεις οι οποίες αποδίδουν την επινοητικότητα του κόσμου της εργασίας, και κυρίως των γυναικών, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις δύσκολες συνθήκες διαμονής στον κάμπο. Οι αυτοσχέδιες αυτές κατασκευές, μια ιδιότυπη αρχιτεκτονική επιβίωσης, αποτελούν μικρές ψηφίδες της τοπικής ιστορίας της Κατοχής.

Η γυναίκα ως φορέας πολιτισμού

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της γυναικείας παρουσίας στην κοινωνία της Κατοχής, η οποία δεν αφορά στην παραγωγή αλλά στη μνήμη. Οι γυναίκες συμμετείχαν αποφασιστικά στη διατήρηση της προφορικής παράδοσης.

Υπάρχουν δυο λαογραφικές καταγραφές οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στην Κατοχή το 1969, από τις ερευνήτριες Παρασκευή Ράπτη και Ελευθερία Μπέτσου. Πρόκειται για επιτόπιες έρευνες καταγραμμένες σήμερα στο αποθετήριο του ΕΚΠΑ. Η αξία αυτών των καταγραφών είναι ότι μας φέρνουν πολύ κοντά στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων της Κατοχής, σε μια εποχή κατά την οποία ο παραδοσιακός τρόπος ζωής βρισκόταν ακόμη σε λειτουργία.

Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, η γυναίκα ήταν ένας από τους βασικούς φορείς της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς. Χωρίς βιβλία και χωρίς επίσημες καταγραφές, κρατούσαν ζωντανή τη μνήμη του τόπου και την περνούσαν από γενιά σε γενιά. Η μάνα και η γιαγιά μετέφεραν στα 6 παιδιά και στα εγγόνια νανουρίσματα, τραγούδια, μύθους, παροιμίες, έθιμα και πρακτικές γνώσεις. Σημαντικές ήταν οι τελετουργίες του γάμου, της γέννησης και του θανάτου.

Ιδιαίτερη θέση σε αυτή την παράδοση είχαν τα μοιρολόγια και οι μοιρολογίστρες. Η γυναίκα μοιρολογίστρα δημιουργούσε μια ιδιαίτερη μορφή προφορικής ποίησης στην οποία κατέγραφε, με το δικό της τρόπο, τη ζωή του νεκρού, τη θέση του μέσα στην οικογένεια και την κοινότητα.

Το μοιρολόι αποτελούσε κύριο μέσο θρήνου και πένθους του νεκρού, κατά την διάρκεια της κήδευσης, στα μνημόσυνα και καθ’ όλη τη διάρκεια του πένθους. Ο θρήνος στην Κατοχή και στα χωριά του Ξηρομέρου ήταν αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση.  Η Κατοχή μέχρι το 1997 ανήκε διοικητικά στην επαρχία Βονίτσης και Ξηρομέρου.

Θα σας παρουσιάσω ένα μοιρολόγι που υπάρχει σε καταγραφή του 1969. Το ίδιο περίπου κατέγραψα και η ίδια, πριν από χρόνια, στον τόπο καταγωγής μου τον Μαχαιρά Ξηρομέρου. Ας ακούσουμε τους στίχους του, κρατώντας για λίγο τη σκέψη μας σε εκείνες τις μαυροντυμένες γυναίκες που με τη φωνή τους έδιναν μορφή στον πόνο και τον μετέτρεπαν σε ποίηση.

Σ’ ένα δεντράκι ακούμπησα να πω τα βάσανά μου
και το δεντρί μαράθηκε από τα δάκρυά μου.
Νάτανε γη χαρακουτή νάχει και καταράχτη
να βάλω το κεφάλι μου να δω τον κάτω κόσμο.
Σαν έκανα και τόβαλα νάθελα μην το βάλω
βλέπω τους νιούς χωρίς μαλλιά τις νιες χωρίς πλεξίδες
και τους μιλώ δεν μου μιλούν, τους κρένω δεν μου κρένουν.

Αλλαγές και συνέχειες

Στην Κατοχή του Μεσολογγίου, όπως και σε πολλές αγροτικές περιοχές, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η αγροτική κοινωνία μεταβάλλεται. Η αγροτική Κατοχή πέρασε από την παραδοσιακή στη μηχανοποιημένη γεωργία.

Παράλληλα η εκπαίδευση άνοιξε για τις γυναίκες δρόμους τους οποίους οι προηγούμενες γενιές δεν είχαν. Η κόρη της αγρότισσας μπορούσε πλέον να σπουδάσει, να αποκτήσει ένα επάγγελμα, να διαμορφώσει διαφορετικά τη ζωή της.

Στην αυγή του 21 ου αιώνα (το 2006) στην Κατοχή έγινε επέκταση στην ήδη γνωστή καλλιέργεια εσπεριδοειδών. Ο ευλογημένος κάμπος των Οινιαδών, η «γη της Επαγγελίας», ευνοεί τις καλλιέργειες πορτοκαλιών, μανταρινιών, λεμονιών κ.λπ. Γέμισε ο κάμπος περιβόλια, με εξαιρετικής ποιότητας προϊόντα, τα οποία συγκαταλέγονται ανάμεσα στα σημαντικότερα εξαγώγιμα αγροτικά αγαθά της χώρας μας. Η σημασία της καλλιέργειας των εσπεριδοειδών για την περιοχή αναδείχθηκε και μέσα από τοπικές πρωτοβουλίες. Το 2019 πραγματοποιήθηκε η πρώτη Εσπερίδα Οινιαδών, αφιερωμένη κυρίως στην καλλιέργεια του πορτοκαλιού και του μανταρινιού. Στις 14 Μαρτίου 2026 πραγματοποιήθηκε, επίσης, στο Νεοχώρι το πρώτο Φεστιβάλ Πορτοκαλιού, αναδεικνύοντας τη σημασία αυτού του προϊόντος για την τοπική οικονομία και την ταυτότητα της περιοχής.

Πίσω, όμως, από την ανάπτυξη αυτής της καλλιέργειας βρίσκεται και η εργασία των ανθρώπων της περιοχής. Ελάχιστες γυναίκες, όπως προκύπτει από προφορικές πηγές, συμμετέχουν στη φροντίδα των περιβολιών σήμερα. Πολλές όμως εργάζονται στη διαλογή και συσκευασία των εσπεριδοειδών: πορτοκαλιών, μανταρινιών κ.λπ.

Άλλαξαν τα εργαλεία, άλλαξαν οι καλλιέργειες, άλλαξαν οι συνθήκες εργασίας. Η γυναικεία παρουσία, όμως, εξακολούθησε να αποτελεί μέρος της παραγωγικής ζωής της Κατοχής. Από τον κάμπο των φασολιών και των αμπελιών, η γυναίκα πέρασε και στους σύγχρονους χώρους διαλογής και συσκευασίας των αγροτικών προϊόντων.

«Είναι εποχική δουλειά, ξεκινάει από τον Σεπτέμβρη μήνα μέχρι τέλος του Μάη. Έχει ορθοστασία και κούραση, αλλά πολύ καλές συνθήκες και καλά αφεντικά. Και παίρνουμε πολύ καλό μεροκάματο. Πάμε με χαρά στη δουλειά μας!», λέει, με ικανοποίηση, η Μαρία η οποία εργάζεται σε Συσκευαστήριο της περιοχής.

Το κλάδεμα και τη συγκομιδή των περιβολιών αναλαμβάνουν άνδρες ντόπιοι, αλλά κυρίως αλλοδαποί εργάτες Αλβανοί, Πακιστανοί, Ινδοί. Οι γυναίκες επίσης, αξιοποιούν την εμπειρία και τη δημιουργικότητά τους παρασκευάζοντας γλυκά, μαρμελάδες, λικέρ και άλλα προϊόντα.

Σήμερα (2026) η γυναίκα της Κατοχής ζει σε έναν κόσμο με διαφορετικές ανάγκες, διαφορετικά εργαλεία και πολύ περισσότερες επιλογές. Μπορεί να συμμετέχει στην αγροτική παραγωγή αλλά ταυτόχρονα να έχει μια άλλη επαγγελματική ιδιότητα, να μορφώνεται, να συμμετέχει στους θεσμούς και στους συλλόγους, να έχει δημόσια παρουσία. Η ίδια η Κατοχή έχει αλλάξει και μαζί της έχει αλλάξει και η θέση της γυναίκας μέσα στην τοπική κοινωνία.

Υπάρχουν όμως και στοιχεία συνέχειας: Η φροντίδα της οικογένειας εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό μέρος της γυναικείας εμπειρίας. Η σημερινή Κατοχιανή καλείται να ανταποκριθεί ταυτόχρονα στην επαγγελματική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή της.

Η γυναίκα της Κατοχής του 20 ου αιώνα δημιούργησε μέσα στις δυνατότητες και τους περιορισμούς της εποχής της. Η γυναίκα του 21 ου αιώνα έχει άλλες δυνατότητες και άλλες ευθύνες…

«Εμείς σταθήκαμε στο ύψος της ζωής και στο ύψος των περιστάσεων!», λέει με αυτοεκτίμηση, μια υπερήλικη Κατοχιανή. «Οι νέες σήμερα ζούνε διαφορετικά, δεν έχουν τις φασλουκαλλιέργειες…», συμπληρώνει η ίδια.

Κλείνοντας, θέλω να απευθυνθώ σε εσάς, κυρίες του Συλλόγου «Αλθαία». Eσείς δεν ζείτε τη ζωή εκείνων των γυναικών στις οποίες αναφερθήκαμε, αλλά κρατάτε κάτι πολύ σημαντικό από την παρακαταθήκη τους: το ενδιαφέρον για τον τόπο και τους ανθρώπους του και τη διάθεση να διατηρείται ζωντανή η μνήμη. Η σημερινή εκδήλωση αυτό φανερώνει. Γιατί η ιστορία ενός τόπου δεν είναι μόνο τα γεγονότα του παρελθόντος, αλλά και οι άνθρωποι που τη δημιούργησαν και η μνήμη που αφήνουν στις επόμενες γενιές.

Σας ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να τιμήσουμε μαζί σήμερα τις γυναίκες της Κατοχής!

Ευχαριστώ πολύ και όλους εσάς για την προσοχή σας!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν κείμενο εκφωνήθηκε από τη γράφουσα σε εκδήλωση «Γιορτή Αγρότισσας: Τιμώντας τη γυναίκα της γης» η οποία πραγματοποιήθηκε στην Κατοχή, στις 15 Νοεμβρίου 2026, 11:30 π.μ. στο Κτήριο Συγγρού. Την Εκδήλωση διοργάνωσε ο Σύλλογος Γυναικών Κατοχής «Αλθαία» με την υποστήριξη της Επιτροπής Ισότητας Φύλων Δυτικής Ελλάδας και της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας. 

Πολύτιμη για τη διατήρηση της μνήμης ήταν η βοήθεια κάποιων γυναικών από την Κατοχή οι οποίες μου αφηγήθηκαν, με προθυμία, τη βιωμένη εμπειρία τους στον εύφορο κάμπο των Οινιαδών. Ευχαριστώ θερμά τις κυρίες: Φλώρα Ρόμπολα, Γιαννούλα Ρόμπολα, Μαρία Κοκοτού, Ιωάννα Διαμάντη, Μαρία Καραδήμα – Κάλλη και την Πρόεδρο του Συλλόγου Γυναικών «Αλθαία», Βάσια Γκασούκα.

Ευχαριστώ πολύ και τους Συλλόγους Γυναικών της ευρύτερης περιοχής για τα πλούσια εδέσματα τα οποία πρόσφεραν, με μεγάλη χαρά, σε όλους τους παρευρισκόμενους!

Φωτογραφίες:

Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα

Μια αγκαλιά για τις Γυναίκες της Κατοχής…

 

Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα

H κ. Aμαλία Βούλγαρη, Περιφερειακή Σύμβουλος Αιτωλοακαρνανίας και Πρόεδρος
Επιτροπής Ισότητας Φύλων Δυτικής Ελλάδας με την κ. Μαρία Ν. Αγγέλη, Φιλόλογο και
Διδάκτορα Κοινωνικής Λαογραφίας. Κατοχή Μεσολογγίου, 15/11/2026. 

ΔείτεΧάρτες

Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα

Η κ. Αμαλία Βούλγαρη, η κ. Μαρία Αγγέλη και η κ. Αθηνά Σταμούλη.
Κατοχή Μεσολογγίου, 15/11/2026.

14 Η Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Σταμνάς «Η Αγία Αγάθη» κ. Γεωργία Κορδόση με 15

Η Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Σταμνάς «Η Αγία Αγάθη» κ. Γεωργία Κορδόση με την ομιλήτρια κ. Μαρία Ν. Αγγέλη. Κτήριο Συγγρού, 15-11-2026

Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα

Αγαθά του κάμπου των Οινιαδών και παρασκευάσματα των Γυναικών

Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα

Γυναίκες της Κατοχής Οινιαδών από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πένθος στο Ξηρόμερο για τον θάνατο του Δημήτρη Πορτούλη – «έφυγε» στα 56 του

  Πενθεί η Μπαμπίνη Ξηρομέρου τον θάνατο του Δημήτρη Πορτούλη, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών.Ο εκλιπών ήταν ιδιαίτερα αγαπητό και κοινωνικό πρόσωπο και η απώλειά του, έχει προκαλέσει θλίψη στην τοπική κοινωνία. Η κηδεία του θα τελεστεί στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Μπαμπίνης στην Δευτέρα 16 Νοεμβρίου στις 11 το πρωί. Καλούνται συγγενείς και φίλοι να συνοδεύσουν την εκφορά του.

Στο τελικό στάδιο το καταφύγιο αδέσποτων ζώων του Δήμου Ξηρομέρου

  Σημαντική εξέλιξη καταγράφεται στην πορεία υλοποίησης του καταφυγίου αδέσποτων ζώων του Δήμου Ξηρομέρου, καθώς κατά τη σημερινή συνεδρίασή της η Δημοτική Επιτροπή ενέκρινε το τρίτο πρακτικό της διαγωνιστικής διαδικασίας που αφορά την προμήθεια εξοπλισμού για τη λειτουργία του καταφυγίου.  Η σημερινή απόφαση αποτελεί ένα ακόμη καθοριστικό βήμα για την ολοκλήρωση των προβλεπόμενων διαδικασιών και φέρνει το έργο πιο κοντά στο επόμενο στάδιο, αυτό της υπογραφής της σχετικής σύμβασης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της αρχικής διακήρυξης, η συνολική προϋπολογισθείσα δαπάνη του διαγωνισμού ανέρχεται σε 377.960 ευρώ και αφορά δύο διακριτά τμήματα: • Τμήμα 1: Προμήθεια εξοπλισμού καταφυγίου, προϋπολογισμού 345.960 ευρώ με ΦΠΑ. • Τμήμα 2: Προμήθεια οχήματος VAN, προϋπολογισμού 32.000 ευρώ με ΦΠΑ. Το επόμενο διάστημα αναμένεται με ενδιαφέρον, καθώς το ζητούμενο πλέον είναι οι διαδικαστικές εξελίξεις να μεταφραστούν σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης και λειτουργίας μιας υποδομής...

Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ) Ξηρομέρου :Εκπαιδευτική επίσκεψη του ΣΔΕ Ξηρομέρου στη Λευκάδα και την Πρέβεζα

  Εκπαιδευτική επίσκεψη του ΣΔΕ Ξηρομέρου στη Λευκάδα και την Πρέβεζα   Μια ημέρα γεμάτη γνώση, πολιτισμό, βιωματικές εμπειρίες και συνεργασία!   Την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026, το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ) Ξηρομέρου πραγματοποίησε εκπαιδευτική επίσκεψη στη Λευκάδα και την Πρέβεζα, στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών και πολιτιστικών δράσεων του σχολείου.   Η αναχώρηση πραγματοποιήθηκε στις 14:30 από τον Αστακό, με πρώτο προορισμό την ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης στη Λευκάδα, ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και πνευματικά κέντρα των Επτανήσων.   Εκεί είχαμε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στους χώρους της μονής, να θαυμάσουμε τη φυσική ομορφιά του τοπίου και την πανοραμική θέα προς το Ιόνιο Πέλαγος, αλλά και να γνωρίσουμε την ιστορία και τη θρησκευτική παράδοση του τόπου. Ιδιαίτερη τιμή αποτέλεσε η υποδοχή και η ξενάγησή μας από τον Ηγούμενο της Μονής, ο οποίος μας μίλησε με ιδιαίτερη προθυμία για την ιστορική διαδρομή της Φανερω...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ: ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ! ΒΑΛΤΕ ΑΜΕΣΑ ΣΤΗΘΑΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ!

  ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ ΜΑΣ! ΒΑΛΤΕ ΑΜΕΣΑ ΣΤΗΘΑΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ! Γράφει ο πολιτικός μηχανικός Γεώργιος Ν. Πουρνάρας (Αφιερωμένο στη μνήμη των αδικοχαμένων Μιχάλη Μουρκούση, Γιώργου Φραγκογιάννη του Ιωάννη, του παιδιού από την Πάλαιρο που χάθηκε στη Μαυρομπούλου, δίπλα στην ιχθυοκαλλιέργεια, αλλά και κάθε άλλου θύματος, συνανθρώπου μας.) Η πρωτεύουσα επαρχιακή οδός Μύτικας – Πάλαιρος είναι ένας παραλιακός δρόμος που συνδέει την Αλυζία, αλλά και τον Αστακό, με τη Βόνιτσα, τη Λευκάδα, την Πρέβεζα και το αεροδρόμιο του Ακτίου.  Διανοίχθηκε το 1970 και αποτελεί βασική οδική αρτηρία που εξυπηρετεί τους κατοίκους των παραπάνω περιοχών στις μετακινήσεις τους προς αυτούς τους προορισμούς. Η χάραξή της βρίσκεται κυριολεκτικά πάνω στην παραλιακή ζώνη, ιδιαίτερα στο τμήμα από την Αγία Τριάδα Μύτικα μέχρι τις θέσεις «Παλιουριάς» και «Αεροπόρου», προς την Πάλαιρο.  Στο συγκεκριμένο τμήμα ο δρόμος βρίσκεται στο χείλος του πρανούς προς τη θάλασσα, η οποία βρίσκεται ακριβώς από κάτω, ...

Η ΚΕΔΕ στη… Βόνιτσα: Κασόλας και Αποστολάκης, όπως Κυρίζογλου και Δούκας

  Στα απόνερα του συνεδρίου της ΚΕΔΕ, η κόντρα Κυρίζογλου και Δούκα, δηλαδή η κόντρα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ,έφτασε μέχρι τη Βόνιτσα και έγινε κόντρα μεταξύ Κασόλα και Αποστολάκη, καθώς ο πρώην δήμαρχος της περιοχής έσπευσε να σχολιάσει το σχόλιο του Θανάση Κασόλα για τη στάση του Χάρη Δούκα στο συνέδριο , παρατηρώντας με νόημα ότι κάποιοι σύνεδροι στο συνέδριο βγάλανε την κομματική τους ταυτότητα. «Ο κ. Κασόλας χαρακτήρισε ντροπιαστική την στάση του Χάρη Δούκα δημάρχου Αθηναίων στο συνέδριο της ΚΕΔΕ . Βγήκε να καταδικάσει ένα δήμαρχο ο οποίος διεκδικεί πόρους και ζητά το αυτονόητο ονομαστική ψηφοφορία και όχι με ανάταση της χειρός με το καρτελάκι (άραγε ψήφισαν μόνο οι σύνεδροι;)  Κάποιοι σύνεδροι που πήγαν στο συνέδριο ξέχασαν την ιδιότητα τους και βγάλανε την κομματική τους ταυτότητα» αναφέρει σε ανάρτησή του ο Γ. Αποστολάκης .  Και πρόσθεσε: «Ας μας πουν τι ακριβώς υπερασπίζονται;Τη στάση του προέδρου του κ. Κυρίζογλου ο οποίος αποφεύγει να συγκρουστεί με την κυβέρνηση;...

Έφυγε για την Αμερική, αλλά η Καρδιά του Έμεινε στο Χωριό

    Στο παλιό, έρημο Δραγαμέστο Αιτωλοακαρνανίας συναντήσαμε τον Δημήτρη, έναν νέο Έλληνα που ακολούθησε τον δρόμο των σπουδών και της επιστήμης μέχρι την Αμερική, χωρίς όμως να ξεχάσει τον τόπο του.  Μας μιλά για τη ζωή στο εξωτερικό, τις ευκαιρίες που βρήκε εκεί, την αγάπη του για την Ελλάδα και τη θλίψη που αισθάνεται κάθε φορά που επιστρέφει και βλέπει τα χωριά να ερημώνουν.  Παρά την επιτυχημένη πορεία του, το όνειρό του παραμένει να επιστρέψει στην πατρίδα, να δημιουργήσει οικογένεια και να προσφέρει στον τόπο του. Μια ανθρώπινη ιστορία για την ξενιτιά, τις ρίζες μας και την ελπίδα να ξαναζωντανέψουν τα ελληνικά χωριά.  🎥 Greek Village Life 2026 00:00 – Εισαγωγή: Η ζωή και οι αναμνήσεις στο χωριό 03:45 – Η απόφαση και το ταξίδι για την Αμερική 08:30 – Τα χρόνια της ξενιτιάς και η νοσταλγία 14:15 – Οι δεσμοί που δεν έσπασαν ποτέ με τον τόπο 18:50 – Η επιστροφή και το μήνυμα της ιστορίας #greekvillagelife #Δραγαμέστο #χωριό

Πάνος Πετρονικολός :Βασιλόπουλο... άσφαλτος πάνω σε μπάζα και χώματα

  Ένα ζήτημα που αφορά την ποιότητα των δημοτικών έργων και τη διαχείριση των χρημάτων των δημοτών φέρνει στο προσκήνιο ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας Βασιλόπουλου, Πάνος Πετρονικολός, με ανάρτηση του στο Facebook.   Με αφορμή τις φθορές και τις καθιζήσεις που εμφανίστηκαν στον δρόμο δίπλα στο Δημητρούκειο Δημοτικό Σχολείο, θέτει συγκεκριμένα ερωτήματα προς τη Δημοτική Αρχή σχετικά με την τεχνική μελέτη, τα υλικά κατασκευής, την επίβλεψη και το κόστος του έργου.     Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και η διέλευση βαρέων οχημάτων από τον συγκεκριμένο δρόμο, σε ένα σημείο όπου καθημερινά κινούνται μαθητές και εκπαιδευτικοί. Παράλληλα, αναφορές γίνονται και στον δρόμο προς το Νεκροταφείο του χωριού, όπου προκύπτουν αντίστοιχοι προβληματισμοί.     Το ζητούμενο δεν είναι οι αντιπαραθέσεις, αλλά η διαφάνεια, η σωστή αξιοποίηση των χρημάτων των δημοτών και, πάνω απ' όλα, έργα που αντέχουν στον χρόνο και εξυπηρετούν πραγματικά τους κατοίκους. Το Βασιλόπουλο δικαιούται ...

Νέα εποχή στον Ηρακλή Αστακού! Ο Ιωάννης Λιάκας αναλαμβάνει την τεχνική ηγεσία

  Ανακοίνωση Με τη δεύτερη νίκη της ομάδας μας στο πρωτάθλημα της Β1 κατηγορίας θεωρούμε ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμη να κάνουμε μια σημαντική ανακοίνωση. Με μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό, λοιπόν, η διοίκηση του Ηρακλή Αστακού καλωσορίζει στην ομάδα μας τον νέο μας προπονητή, Ιωάννη Λιάκα! ​Πρόκειται για έναν άνθρωπο με αγάπη για το άθλημα, έναν καταξιωμένο προπονητή με όρεξη για δουλειά και νοοτροπία που ταιριάζει απόλυτα στη δική μας φιλοσοφία. Είμαστε σίγουροι πως μαζί θα χτίσουμε κάτι πολύ όμορφο και θα ζήσουμε δυνατές στιγμές μέσα και έξω από το γήπεδο. ​Γιάννη, σου ευχόμαστε καλή αρχή, υγεία, δύναμη και πολλές επιτυχίες στον πάγκο της ομάδας μας! Πάμε δυνατά!

Προγραμματισμένες εργασίες στο δίκτυο ύδρευσης Αστακού. Διακοπή υδροδότησης για κάποιες ώρες

  Ημερομηνία 10/11/2026 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΝΟΜΟΣ ΑΙΤ/ΝΙΑΣ ΔΗΜΟΣ ΞΗΡΟΜΕΡΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ Ενημερώνουμε τους κατοίκους της Κοινότητας Αστακού, ότι  την Πέμπτη 12/11 από 08:00 έως 16:00 , λόγω προγραμματισμένων εργασιών στο δίκτυο ύδρευσης του Αστακού (προσθήκη νέου εξοπλισμού),  θα υπάρχει διακοπή στην υδροδότηση . Παρακαλούμε για την κατανόησή σας. ΕΚ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΞΗΡΟΜΕΡΟΥ

Αποχαιρετισμός σε έναν τσοπάνη των Βλυζιανών Ξηρομέρου

  Αποχαιρετισμός σε έναν τσοπάνη των Βλυζιανών Ξηρομέρου Δυο ξηρομερίτικα μοιρολόγια και ένας σπαρακτικός θρήνος ενός πιστού σκύλου… Γράφει η Μαρία Ν. Αγγέλη Ο τσοπάνος Χρήστος Δοκανίκης γεννήθηκε στα Βλυζιανά Ξηρομέρου. Παιδί μιας  φτωχής πολύτεκνης οικογένειας αναγκάστηκε από μικρός να γίνει τσοπάνος. Μέχρι πρόπερσι (2024) φρόντιζε ένα μεγάλο κοπάδι γιδιών. Θρήνησε όταν οι γιοι  του αποφάσισαν να το πουλήσουν. Μετά τον αποχωρισμό του γιδοκόπαδου,  αφοσιώθηκε σ’ ένα μικρό κοπαδάκι προβάτων που είχαν. Ο πιστός φύλακας των  γιδιών, το τσοπανόσκυλό του έγινε προβατόσκυλο. Μαζί με τον αφέντη του  συνέχιζαν τη φροντίδα και φύλαξη των ζώων… Χτες, ο πολύπαθος τσοπάνης, μετά από μακροχρόνια πάλη με την αρρώστια,  εγκατέλειψε για πάντα τα βουνά και τις ραχούλες των Βλυζιανών. Αποχαιρέτησε  την πολύτεκνη οικογένειά του, τα επτά παιδιά του, τους συγγενείς, τους  κουμπάρους, τους χωριανούς και αναχώρησε για το στερνό ταξίδι. Ως Ξηρομερίτισσα, τον αποχαι...