Η Παραχελωίτιδα ανάμεσα στη βροντή και το νερό Ο αρχαίος Ακαρνάνας δεν ήταν ποτέ μόνος, είχε τον Δία και τον Αχελώο, ενώ οι νεοέλληνες είναι φρικτά μοναχικοί διότι τους «μπαζώνουν» με τσιμέντο, δέντρα, θάμνους, χόρτα και … αδιαφορία Του Γιώργου Π. Μπαμπάνη Υπάρχουν τόποι που δεν τους διαλέγεις, αλλά σε διαλέγουν, όπως Παραχελωίτιδα. Εδώ ο αρχαίος άνθρωπος δεν είχε έναν θεό να προσευχηθεί. Είχε δύο. Τον ένα τον έβλεπε από πάνω του, βροντή και φως. Τον άλλον τον άκουγε στα πόδια του, νερό που κυλάει και δεν σταματά ποτέ. Ο Δίας και ο Αχελώος. Ο πατέρας και ο ποταμός. Το ύψος και το βάθος. Κι ανάμεσά τους ο άνθρωπος, μικρός, πεισματάρης, να χτίζει τείχη για να μη χαθεί. Ας μη βιαστούμε να το πούμε θρησκεία. Ήταν κάτι πιο απλό και πιο τρομερό. Ήταν η γνώση πως ό,τι σε κρατάει ζωντανό μπορεί και να σε πνίξει. Κι ότι αυτό το λες θεό, για να του μιλάς. Στράτος: ο ναός που δεν τελείωσε Ο Θουκυδίδης την είπε «πόλιν μεγίστην». Δεν το έγραψε από ευγένεια. Οι Αθηναίοι δεν χάρ...
ανεξάρτητη ενημέρωση χωρίς δεσμεύσεις και εξαρτήσεις