Υπάρχει μια ερώτηση που ακούγεται κάπως τρομακτική, αλλά ίσως είναι από τις πιο αισιόδοξες ερωτήσεις που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας: Τι πρέπει να προλάβει κανείς πριν πεθάνει; Η απάντηση είναι πολύ πιο απλή απ’ όσο νομίζουμε: να ζήσει. Όχι απλώς να υπάρχει. Όχι να μετράει χρόνια, γενέθλια, ρυτίδες και δεκαετίες. Να ζήσει πραγματικά. Να συνεχίσει να θέλει, να ενδιαφέρεται, να γελάει, να ανακαλύπτει, να μαθαίνει και να δοκιμάζει. Μπορεί η βιολογική ηλικία να υπάρχει και να καταγράφεται στην ταυτότητά μας, όμως δεν λέει ολόκληρη την ιστορία μας. Γιατί ο άνθρωπος δεν γερνά μόνο επειδή περνούν τα χρόνια. Γερνά όταν αρχίζει να παραιτείται από τη ζωή. Όταν σταματά να λέει «γιατί όχι; » και αρχίζει να λέει συνεχώς «αυτά δεν είναι πια για μένα». Όταν θεωρεί ότι δεν έχει λόγο να μάθει κάτι καινούργιο, όταν φοβάται να αλλάξει, όταν εγκαταλείπει την περιέργεια, όταν αποφασίζει μόνος του ότι κάποιες πόρτες έκλεισαν επειδή έφτασε σε έναν συγκεκριμένο αριθμό γενεθλίων. ...