Όταν η πολιτική αντιπαράθεση εκφυλίζεται σε προσωπική δίωξη
Υπήρξε μια εποχή — ή τουλάχιστον έτσι μας αρέσει να πιστεύουμε — όπου η πολιτική αντιπαράθεση αφορούσε ιδέες. Συγκρούονταν προγράμματα, οράματα, κοινωνικές αντιλήψεις.
Σήμερα, όλο και συχνότερα, η πολιτική μοιάζει περισσότερο με αρένα προσωπικής εξόντωσης παρά με δημοκρατική διαδικασία.
Ο αντίπαλος δεν θεωρείται πλέον φορέας διαφορετικής άποψης· αντιμετωπίζεται ως εχθρός που πρέπει να ταπεινωθεί, να ακυρωθεί, να εξοντωθεί ηθικά και κοινωνικά.
Η πολιτική χάνει έτσι τον πυρήνα της: τη σύγκρουση επιχειρημάτων. Και στη θέση της εγκαθίσταται μια βιομηχανία μίσους, υπαινιγμών, διαρροών, στοχοποίησης και ηθικής δολοφονίας.
Η ηθική στην πολιτική υπήρξε πάντοτε εύθραυστη έννοια. Κανείς δεν περίμενε από την εξουσία αγιοσύνη. Όμως άλλο πράγμα η σκληρή πολιτική σύγκρουση και άλλο η μετατροπή της δημόσιας ζωής σε προσωπικό βούρκο.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν οι ίδιοι οι πολιτικοί, είναι το πλήθος των πρόθυμων χειροκροτητών που αναλαμβάνουν καθημερινά τη «σταύρωση» του αντιπάλου. Η σπίλωση παρουσιάζεται ως αποκάλυψη. Η χυδαιότητα βαφτίζεται «παρρησία». Και η δημόσια διαπόμπευση γίνεται πολιτικό θέαμα
Στο σημείο αυτό η ηθική δεν καταρρέει απλώς, διαστρέφεται. Διότι οι ίδιοι άνθρωποι που επικαλούνται διαρκώς την ηθική υπεροχή τους, συχνά πρωτοστατούν στις πιο ανήθικες πρακτικές. Δεν τους ενδιαφέρει η αλήθεια αλλά η χρησιμότητα της κατηγορίας.
Δεν αναζητούν δικαιοσύνη αλλά πολιτική εκδίκηση. Η ηθική μετατρέπεται σε όπλο επιλεκτικής χρήσης: αυστηρή για τους άλλους, ελαστική για τους «δικούς μας».
Και κάπως έτσι η δημοκρατία δηλητηριάζεται αργά αλλά σταθερά. Γιατί όταν η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται προσωπική δίωξη, τότε ο φόβος αντικαθιστά τον διάλογο. Οι πολίτες παύουν να ακούνε· απλώς διαλέγουν στρατόπεδο.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν διαφωνούμε πολιτικά. Αυτό είναι υγιές και αναγκαίο. Το ερώτημα είναι αν έχουμε ακόμη τη στοιχειώδη δημοκρατική παιδεία να διαφωνούμε χωρίς να μετατρέπουμε την πολιτική σε προσωπικό κυνήγι εξόντωσης. Γιατί όταν χαθεί αυτό το όριο, τότε δεν νικά κανείς . Χάνει η ίδια η δημοκρατία.
Η δημοκρατία στηρίζεται σε μια ελάχιστη κοινή ηθική παραδοχή: ότι ακόμη και ο αντίπαλος παραμένει άνθρωπος με δικαιώματα, αξιοπρέπεια και θέση στον δημόσιο χώρο. Όταν αυτή η παραδοχή καταρρεύσει, η πολιτική μετατρέπεται σε ζούγκλα ισχύος, και τότε επικρατούν οι πιο αδίστακτοι μηχανισμοί.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο είναι η κοινωνική εξοικείωση με αυτή τη βαρβαρότητα . Η χυδαιότητα παύει να σοκάρει. Η πολιτική αθλιότητα αντιμετωπίζεται σχεδόν μοιρολατρικά: «έτσι είναι η πολιτική».
Η πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς σύγκρουση. Μπορεί όμως να υπάρξει χωρίς μίσος. Μπορεί να υπάρξει χωρίς προσωπικές διώξεις, χωρίς οργανωμένη λάσπη, χωρίς δημόσιες εκτελέσεις χαρακτήρων. Αυτό απαιτεί πολιτική ωριμότητα, θεσμική παιδεία και κυρίως ηθικά όρια.
Όταν τα όρια αυτά καταρρέουν και η εξουσία γίνεται αυτοσκοπός, η δημοκρατία πεθαίνει αργά, μέσα στις κραυγές, στις συκοφαντίες, στον φανατισμό και στην καθημερινή κανονικοποίηση της πολιτικής ανθρωποφαγίας.
κατω απο ειδικες συνθηκες και συγκεκριμενες προϋποθεσεις αυτο το θεμα θα ηταν ενα απλο κειμενο ιδεων καθοσον ολοι γνωριζουμε τα παρατραγουδα της Πολιτικης.Στην συγκεκριμένη περιπτωση και στην συγκεκριμενη χρονικη στιγμη εκτιμω (οσο μπορω να ερμηνεύσω τον συντάκτη του κειμενου) οτι εχει συγκεκριμενο στοχο που σκοπιμα το αφηνει μετεωρο να αιωρείται. Εχει στοχο αλλα και πολιτικη σκοπιμοτητα αυτο το σχολιο με τον χαρακτηριστικο τροπο που επιχειρει να μεταφερει το πρόβλημα στον ανταγωνισμό Αγωνιω ειτε με εισαγωγικα ειτε χωρις εισαγωγικων να δω ποσοι και ποιοι(αυτο θα ειναι λιγο δυσκολο λογω της ανωνυμίας που επικρατει) θα το εκμεταλλευτούν για να επιτεθουν εστω και με αυτο τον τροπο στον αιωνιο αντιπαλο τους δηλωνοντας χαρακτηριστικα οτι οσα αναφερονται ταιριαζουν γαντι στον αντιπαλο ΧΡ ΜΠΟΝΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφή