να… ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα!

 

Ήταν δύο γείτονες σε ένα χωριό. Ο ένας απ’ αυτούς όλο παραπονιόταν στον Θεό επειδή ο γείτονάς του είχε κατσίκα ενώ αυτός δεν είχε.

Και όσο έβλεπε το γείτονά του να χαίρεται με την κατσίκα του, τόσο και θύμωνε και ζήλευε. Μετά τα πολλά του παράπονα, κάποια στιγμή εμφανίζεται ο Θεός και του λέει…

-Έλα …Τακη μου, πες μου, τέκνο μου, κι εσύ τι θέλεις. Ό,τι ευχή έχεις θα σου την εκπληρώσω. Θέλεις κατσίκα, θέλεις πρόβατα, θέλεις χωράφια, τι θέλεις;

Και απαντά ο …Τακης:

-Θέλω να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα».

Με το πέρασμα των χρόνων, αγαπητοί μου αναγνώστες, δυστυχώς, αισθάνομαι ότι ο ...Τάκης έχει προχωρήσει πιο πολύ στα «θέλω» του από το Θεό. Εκτός από την κατσίκα, πλέον θέλει να ψοφήσει και ο γείτονας.

  Αυτή η βγαλμένη από τη ζωή ιστορία μάς παραπέμπει σε κάποιους ανθρώπους κομπλεξικούς, που πάσχουν μεταξύ άλλων και από σύμπλεγμα κατωτερότητας, οι οποίοι μέσα τους πιστεύουν ότι είναι ανίκανοι, κοινωνικά περιθωριακοί, και από κάθε άποψη άχρηστοι.

Αυτοί οι τύποι λοιπόν, αρέσκονται στο να προσπαθούν να κατεβάσουν τους άλλους στο δικό τους χαμηλό επίπεδο, με το να τους κουτσομπολεύουν, να τους ειρωνεύονται, να τους συκοφαντούν, ή ακόμα-ακόμα να τους βρίζουν χυδαία!

Και με αυτό τον παράδοξο τρόπο, αυτοί οι κομπλεξικοί περιθωριακοί τύποι  “αυτοϊκανοποιούνται”

Η ιστορία με την κατσίκα τού γείτονα βέβαια αφορά και σε ανθρώπους που είναι μόνο ζηλιάρηδες -χωρίς να είναι κατ’ ανάγκη κομπλεξικοί- οι οποίοι απλά ζηλεύουν παθολογικά και φθονούν τους άλλους που εύκολα ή δύσκολα προχωρούν στη ζωή, και που  κάνουν κάποια προκοπή μικρή ή μεγάλη.

Κι ενώ οι μόνο ζηλιάρηδες επιθυμούν να ψοφήσει η κατσίκα τού γείτονα, οι κομπλεξικοί επιθυμούν εκτός από την κατσίκα, να ψοφήσει… και ο γείτονας ο ίδιος!

Σίγουρα, καθημερινά συμβαίνει με πάρα πολλούς ανθρώπους, να αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις,  από ανθρώπους που έχουν  φθόνο και κακοψυχία, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε να τρώγονται ακόμα και με τον εαυτό τους, όταν δεν βρίσκουν με ποιον άλλον να τρώγονται!

Αυτή η εμπειρία λοιπόν , σου αφήνει μία πικρή γεύση στο στόμα, σου αφήνει κι έναν θυμό, αλλά και κάποια κρυφή λύπη για εκείνον τον δύσμοιρο, που τον βλέπεις να “χτυπιέται”, προκειμένου να σου κάνει κακό  ακόμη και αν ποτέ στη ζωή σου δεν τον έχεις πειράξει στο παραμικρό!

Ευτυχώς όμως, αυτοί οι τύποι δεν είναι ικανοί τις περισσοτερες φορες να βλάψουν καποιον διότι όσο ανίκανοι είναι στο να κάνουν καλό στον εαυτό τους ,άλλο τόσο ανίκανοι είναι στο να κάνουν κακό στους άλλους 

Μπορεί βέβαια να ισχυριστεί κανείς ότι η ζήλια (με την καλή ή την κακή έννοια) είναι ένα δεδομένο συναίσθημα του ανθρώπου, και άρα λογικό είναι να τη συναντάμε σε πολλές καταστάσεις, μία από τις οποίες είναι… ο γείτονας με την κατσίκα του. 

Ναι, εντάξει, συμφωνούμε στο ότι ο κάθε άνθρωπος -κάποια στιγμή- θα ζηλέψει κάποιον ή κάτι, αλλά αυτή η ζήλια πρέπει να είναι δημιουργική, με την έννοια να είναι η αφορμή, για να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι , και όχι να είναι η ζήλια αυτή καταστροφική, ώστε να μας κάνει να επιθυμούμε την καταστροφή του συνανθρώπου μας, προκειμένου να γίνει εκείνος "άθλιος" όσο εμείς, και όχι εμείς αξιόλογοι όσο εκείνος.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, συνηθίζουμε να λέμε. Κι αν ψαχουλέψουμε στο βαθύ σκοτάδι τής ανθρώπινης ψυχής θα βρούμε πάμπολλες κακίες, βρωμιές και αθλιότητες, οι οποίες βγαίνουν εγκαίρως στην επιφάνεια κάθε φορά που ο κομπλεξικός ή ο ζηλιάρης άνθρωπος εκλαμβάνει ως πρόκληση (!) την όποια επιτυχία ή προκοπή του εκάστοτε γείτονά του, που έκανε το… “προκλητικό απαράδεκτο παράπτωμα” να αποκτήσει εκείνη την περίφημη κατσίκα!

 Άβυσσος η ψυχή τού ανθρώπου, όντως, αλλά και γεμάτη βρωμιά, σαπίλα και δυσωδία...

Υ.Σ. Αφορμη για το παρον ειναι μια προσφατη  δραστηριοτητα   που αν και συντριπτικη πλειοψηφια της τοπικης κοινωνιας την αγκαλιασε δεν ελλειψαν εκείνοι (ουκ ολιγοι) που επιθυμουν διακαώς ..."να ψοφησει η Κατσικα του γειτονα "