το κυριακάτικο μήνυμά του Μητροπολίτη Δαμασκηνoύ

 

 Το μήνυμα του κ.Δαμασκηνού:

Πλήθος είναι οι άγιοι, τους οποίους τιμούμε κατά την διάρκεια του έτους. Όλοι όμως, αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος των αγίων και των μαρτύρων μέσα στην ιστορία, που αφιέρωσαν, συχνά μέχρι αυτοθυσίας, την ζωή τους στην πίστη.

Σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πάντων, η Εκκλησία μας τιμά όλους εκείνους τους ανώνυμους αγίους, οι οποίοι έμειναν σταθεροί στην πίστη τους και, είτε μέσω του εξαγιασμένου βίου τους είτε μέσω του μαρτυρίου τους, ενώθηκαν με τον Αναστημένο Χριστό που τόσο αγάπησαν. Εκείνους, τους οποίους η εκκλησιαστική ιστορία δεν κατέγραψε και άνθρωπος δεν βρέθηκε να επιβεβαιώσει τον πνευματικό αγώνα και το μαρτύριό τους. Εκείνους, τους οποίους γνωρίζει μόνον ο Θεός και τώρα τους έχει μαζί Του, ως πολίτες της επουράνιας Βασιλείας Του

.Στην σημερινή Αποστολική περικοπή, ο Απόστολος Παύλος, στην Προς Εβραίους επιστολή του, αναφέρει τις ταλαιπωρίες και τα μαρτύρια που υπέστησαν οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης, προκειμένου να μείνουν πιστοί στην υπόσχεση του Θεού και να εναρμονίσουν την ζωή τους με τις εντολές Του.

Σκοπός του μεγάλου Αποστόλου είναι να πείσει τους συμπατριώτες του να παραδειγματιστούν από την σταθερότητα εκείνων που, αν και δεν είχαν γνωρίσει τον Μεσσία, έμειναν μέχρι τέλους προσηλωμένοι στην υπόσχεση του Θεού, προετοιμάζοντας τον δρόμο της ελεύσεως του Σωτήρος του κόσμου. Και καταλήγει ο μέγας Απόστολος των εθνών:

«Έχοντας», λοιπόν, «γύρω μας μια τόσο μεγάλη στρατιά μαρτύρων, ας τινάξουμε από πάνω μας κάθε φορτίο, και την αμαρτία που εύκολα μας βαραίνει κι ας τρέχουμε με υπομονή το αγώνισμα του δύσκολου δρόμου, που έχουμε μπροστά μας με τα μάτια μας προσηλωμένα στον αρχηγό της πίστεώς μας, τον Ιησού, μέσω του Οποίου παραλάβαμε την ορθή και ολοκληρωμένη πίστη» (12:1-2).

Αναφερόμαστε συχνά στους μάρτυρες και θαυμάζουμε την πίστη και την αντοχή τους. Είναι όμως πολύ δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε την οδύνη του μαρτυρίου τους. Οι εξιστορήσεις των όσων υπέφεραν είναι φορές που υπερβαίνουν την ανθρώπινη φαντασία. Εύλογα τίθεται το ερώτημα: Πώς ένας άνθρωπος βρίσκεται σε θέση να αντέξει τόσο πόνο; Από πού αντλεί την καρτερία του;

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως οι μάρτυρες της Εκκλησίας μας υπερέβησαν τις ανθρώπινες δυνάμεις τους. Μόνον η θεία ενδυνάμωση, καρπός, βεβαίως, της βαθιάς πίστεως, τους κατέστησε ικανούς να περιφρονήσουν εντελώς την ζωή αλλά και το ίδιο τους το σώμα και να οδηγηθούν στον θάνατο.

Όσο ο νους και η καρδιά τους έμεναν προσηλωμένα στην θυσία του Ιησού, όσο διατηρούταν ο πόθος τους να βρεθούν μαζί Του στην ουράνια Βασιλεία, η ύπαρξή τους αντλούσε δύναμη και υπομονή από Εκείνον, ο Οποίος, στο όνομα της αγάπης, υπέφερε αφόρητα με αποκορύφωμα τον σταυρικό Του θάνατο.

Για τα μάτια των ανθρώπων, πάνω στον Σταυρό συντελέστηκε ένας θάνατος. Για τον άνθρωπο της πίστεως όμως, ο θάνατος αυτός έγινε πηγή ζωής. Σε κάθε Θεία Λειτουργία, ο ζωογόνος αυτός θάνατος επαναλαμβάνεται. Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να ενωθεί με Εκείνον που προσφέρει το σταυρωμένο και αναστημένο Σώμα Του ως φάρμακο αθανασίας, αλλά και ενδυναμώσεως στους δικούς του πνευματικούς αγώνες και τις δυσκολίες της ζωής.

Λίγο πριν την Θεία Κοινωνία ο Λειτουργός ιερέας, μετά φόβου και τρόμου, κρατεί στα χέρια του τον Άγιο Άρτο, ο οποίος, με την χάρη του Παναγίου Πνεύματος, έχει μεταβληθεί σε Σώμα Χριστού. Ό,τι συνέβη στην πρώτη Θεία Λειτουργία που τελέσθηκε στη γη κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου, συμβαίνει και τώρα. Όπως ο Χριστός τεμάχισε τότε τον άρτο και τον προσέφερε στους μαθητές Του, έτσι και τώρα, ο ιερέας μελίζει τον Αμνό του Θεού και ετοιμάζεται να τον προσφέρει στους πιστούς.

Σε λίγο, ο ίδιος ο Χριστός, με την μορφή μικρών μερίδων Αγίου Άρτου, θα γίνει βρώση των πιστών που θα κοινωνήσουν. Ο Χριστός μελίζεται, αλλά δεν διαιρείται. Κάθε μέρος του Αγίου Άρτου είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ο κάθε πιστός λαμβάνει τον Χριστό αδιαίρετο και πλήρη. 

Πλήρης παραμένει μέσα στον καθένα μας, πλήρης παραμένει σε ολόκληρη την Αγία μας Εκκλησία, πλήρης παραμένει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, παντού και πάντοτε ο Ένας και ο Αυτός. Όπως αναφέρει ο Ιερός Χρυσόστομος, συμβαίνει το ίδιο με μια πηγή φωτιάς, με την φλόγα της οποίας ανάβονται δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες λυχνάρια, ενώ η ίδια παραμένει πλήρης και αναλλοίωτη.

Μέσα στο Ιερό Βήμα, ο Άρτος μελίζεται και ο ιερέας εκφωνεί: «Τεμαχίζεται και διαμοιράζεται ο Αμνός του Θεού, εκείνος που τεμαχίζεται και δεν διαιρείται, που πάντα καταλύεται και ποτέ δεν δαπανάται, αλλά αγιάζει εκείνους που τον κοινωνούν».

Στην Αγία Τράπεζα βρίσκεται και το Άγιο Ποτήριο, το οποίο περιέχει τον οίνο, ήδη από την ώρα της Αγίας Προθέσεως και με την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος έχει μεταβληθεί αίμα Χριστού. Μέσα σε αυτό τοποθετούνται οι μερίδες του Αγίου Άρτου, καθώς ο ιερέας λέγει: «Τώρα γεμίζει το ποτήριο της πίστεως και είναι πλέον γεμάτο από «Άγιο Πνεύμα».

Μεγαλειώδης είναι η στιγμή αυτή, αδελφοί μου. Με την ένωση άρτου και οίνου κηρύττεται η ενότητα της φύσεως του Χριστού, η ενότητα της θυσίας και της χάριτός Του, που σε λίγο θα προσφερθεί στους πιστούς.

Κάτι απομένει. Ένα επιπλέον υλικό στοιχείο έρχεται να προστεθεί στο Άγιο Ποτήριο. Πρόκειται για το ζέον, μια ποσότητα ζεστού ύδατος, το οποίο αποτελεί ανάμνηση του αίματος και του ύδατος που εξήλθαν από την πανακήρατη πλευρά του Εσταυρωμένου Ιησού, όταν ο Ρωμαίος στρατιώτης κέντησε το πανάχραντο Σώμα Του με την λόγχη.

Το ζέον όμως, αποτελεί και σύμβολο ζέουσας, δηλαδή θερμής πίστεως, με την οποία πρέπει πάντοτε να προσερχόμαστε στο φοβερό αυτό Ιερό Μυστήριο. Άλλωστε, αυτό αποκαλύπτει και ο λόγος του ιερέως, κατά την ώρα της εκχύσεώς του ζέοντος στο Άγιο Ποτήριο: «Ευλογημένη η ζεστή πίστη των αγίων σου, Κύριε, τώρα και πάντα και στους ατελεύτητους αιώνες».