ΤΖΙΜΗΣ ΛΙΒΑΝΗΣ 1968-2026

 

ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΦΙΛΟΥ, Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΔΙΝΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΑ ΛΟΓΙΑ 

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνεται ένας μήνας από τον απρόσμενο χαμό του αγαπημένου μας φίλου, Τζίμη Λιβάνη, ετών 57. Ένας μήνας χωρίς τη φυσική του παρουσία, αλλά με την αίσθηση πως εξακολουθεί να βρίσκεται ανάμεσά μας, πως θα τον συναντήσουμε στα γνώριμα στέκια, στον δρόμο ή στη δουλειά. 

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Συνεχίζουν να ζουν στις αναμνήσεις, στις ιστορίες, στα γέλια που μοιράστηκαν μαζί μας και στην αγάπη που άφησαν πίσω τους.

Πολλοί φίλοι, που τον αγαπήσαμε και πορευτήκαμε μαζί του, μου ζήτησαν να δημοσιεύσω τον αποχαιρετιστήριο λόγο που μου είχαν εμπιστευθεί να εκφωνήσω στην κηδεία του. 

Το κάνω με τη σκέψη ότι τα λόγια εκείνης της δύσκολης στιγμής δεν ανήκουν μόνο σε έναν άνθρωπο, αλλά εκφράζουν τα συναισθήματα όλων όσοι είχαν την τύχη να γνωρίσουν τον Τζίμη και να μοιραστούν μαζί του ένα κομμάτι της ζωής τους.

Ακολουθεί αυτούσιος ο λόγος εκείνης της ημέρας.

«Αγαπημένε μας Τζιμάκο,

Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια αρκετά για μια στιγμή σαν κι αυτή. Δεν ξέρω αν μπορεί η καρδιά να χωρέσει τον πόνο που νιώθουμε σήμερα όλοι εμείς που σε αγαπήσαμε.

Είμαστε όλοι σήμερα εδώ όχι μόνο για να αποχαιρετήσουμε  έναν συγχωριανό ή έναν φίλο. Στεκόμαστε  για να αποχαιρετήσουμε  ένα κομμάτι από τα παιδικά μας χρόνια, έναν άνθρωπο που ήταν δίπλα μας από τότε που θυμόμαστε  τον εαυτό μας.

Σε γνωρίσαμε  παιδί. Μεγαλώσαμε μαζί στην ίδια γειτονιά, στις ίδιες αυλές και στις ίδιες αλάνες του χωριού μας. Τρέξαμε με τα πόδια και με τα ποδήλατα, φτιάξαμε καροτσίνια, παίξαμε σκλάβα, σταυρακόνι, βόλια ,  ποδόσφαιρο, γελάσαμε, μαλώσαμε και ξανασμίξαμε όπως κάνουν τα παιδιά. Μοιραστήκαμε όμορφες στιγμές, ξέγνοιαστες εποχές και αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν όσο ζούμε.

Από μικρός ήσουν ξεχωριστός. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη, πάντα με μια καλή κουβέντα. Είχες μια καρδιά μεγάλη, καθαρή, γεμάτη αγάπη για τον άνθρωπο. 

Ήσουν από εκείνους που δεν γύριζαν ποτέ την πλάτη σε κανέναν. Αν κάποιος χρειαζόταν βοήθεια, ήσουν εκεί. Αν κάποιος είχε στεναχώρια, έβρισκες τρόπο να τον κάνεις να χαμογελάσει.

Και όταν μεγάλωσες, έγινες αυτό που ήσουν πάντα προορισμένος να γίνεις: ένας καλός άνθρωπος. Ένας σωστός οικογενειάρχης, ένας στοργικός σύζυγος και ένας πατέρας που λάτρευε τα παιδιά του. Όσοι σε βλέπαμε μαζί τους καταλαβαίναμε ότι ήταν όλη σου η ζωή, όλος σου ο κόσμος.

Σήμερα κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ένα ολόκληρο χωριό μαζί με τα γειτονικά χωριά βουβά. Φίλους, συγγενείς, συναδέλφους, ανθρώπους κάθε ηλικίας. Και αυτό λέει πολλά για το ποιος ήσουν. 

Γιατί ο πλούτος ενός ανθρώπου δεν είναι αυτά που αποκτά στη ζωή του, αλλά οι καρδιές που αγγίζει. Και εσύ άγγιξες πολλές καρδιές, Τζίμη μας.

Γι' αυτό και η απουσία σου πονάει τόσο πολύ.

Γιατί ήσουν από εκείνους τους ανθρώπους που νόμιζες ότι θα είναι πάντα εδώ. Από εκείνους που δεν χωράει ο νους σου ότι μπορεί να φύγουν. Κι όμως, η μοίρα είχε άλλα σχέδια και στάθηκε άδικη μαζί σου.

Πολύ άδικη.

Έφυγες νωρίς. Πολύ νωρίς.

Και μας άφησες όλους να ψάχνουμε να βρούμε λόγια για κάτι που δεν εξηγείται.

Σήμερα όμως εκτός από τον πόνο  θέλουμε  να θυμόμαστε το γέλιο σου. Τις παρέες μας. Τις φωνές στις αλάνες. Τις κουβέντες μας. Τις στιγμές που κάναμε σχέδια χωρίς να ξέρουμε πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος.

Όταν θα περνάμε από τις γειτονιές που μεγαλώσαμε, όταν θα βλέπουμε τα μέρη που γεμίσαμε με τις φωνές και τα γέλια μας, πάντα θα λείπει ένας από εμάς. Όμως πάντα θα είσαι μαζί μας στις αναμνήσεις και στις καρδιές μας.

Θέλουμε  να θυμόμαστε τον άνθρωπο που ήσουν.

Έναν αληθινό φίλο.

Έναν καλό γείτονα.

Έναν άνθρωπο με αρχοντιά στην ψυχή.

Έναν άνθρωπο που κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό όλων μας.

Στο νοσοκομείο μιλήσαμε για τα παλιά και μου είπες να γράψω για τους φούρνους που φτιάχναμε στο κήπο τις Γιαγιά σου , και  για τα βόλια που παίζαμε. Μείνε ήσυχος Τζίμη και θα τα γράψω και θα σου τα αφιερώσω. 

Και κείνο το τραπέζι που σου υποσχεθήκαμε να σου κάνουμε, εγώ ο Θωμάς, ο Γιάννης, ο Ηλίας, ο Γιώργος, ο Κώστας ,όταν θα έβγαινες από το Νοσοκομείο , θα το κάνουμε, στη μνήμη σου.  

Και κάτι προσωπικό!!!!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ , όταν το Πάσχα του 2024, μετά την δίμηνη σοβαρότατη περιπέτεια της υγείας μου, ζούσα δεν ζούσα, και ήρθα στην παραλία του Αστακού , με το που με είδες από μακριά, ήρθες τρέχοντας και με αγκάλιασες σφιχτά , ξανά και ξανά, δίνοντας μου πολλά φιλιά  και τα δάκρυα σου έπεφταν βροχή. 

Αυτή η σφιχτή αγκαλιά, τα φιλιά και τα δάκρυα σου, μένουν ανεξίτηλα στην μνήμη μου έως την επόμενη συνάντησή μας. 

Αγαπημένε μας φίλε,

Σήμερα σε αποχαιρετούμε με δάκρυα στα μάτια, αλλά και με ευγνωμοσύνη που περάσαμε ένα κομμάτι της ζωής μας δίπλα σου. 

Να πας στο καλό, Τζιμάκο.

Να βρεις τον αγαπημένο σου πατέρα, τον Θόδωρο, και την πολυαγαπημένη σου μητέρα, τη Λούλα, που τόσο σου έλειψαν.

Να αναπαυθεί η ψυχή σου στο φως και στην ειρήνη του Θεού.

Κι εμείς εδώ, στη γειτονιά που μεγαλώσαμε, στο χωριό που περπατήσαμε μαζί, θα κρατάμε πάντα ζωντανή τη μνήμη σου.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι, Τζίμη,  δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.

Ζουν στις αναμνήσεις μας, στις ιστορίες μας, στα γέλια που μοιραστήκαμε και στην αγάπη που άφησαν πίσω τους.

Και εσύ, φίλε μας, άφησες πολλή αγάπη πίσω σου.

Καλό σου ταξίδι, γειτονάκι μας.

Καλό σου ταξίδι, φίλε μας.

Καλό σου ταξίδι, αδερφέ μας.

   Εύχομαι δύναμη στην οικογένειά του και σε όλους τους ανθρώπους που τον αγάπησαν. 

Αιωνία σου η μνήμη.»

Ο Τζίμης θα παραμείνει ένα κομμάτι του εαυτού μας. 

Παναγιώτης Η.Χολής