«Ποτάμι, για λιγόστεψε… ποτάμι, γύρνα πίσω…»
Μα τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω. Δεν αλλάζουν πορεία επειδή κάποιος το ζήτησε. Κυλούν, όπως κυλά ο χρόνος και η αλήθεια. Άλλοτε ήρεμα, άλλοτε ορμητικά, αλλά πάντοτε προς τα εμπρός.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φοβούνται το ποτάμι. Φοβούνται εκείνον που στέκεται στην όχθη και πιστεύει πως η ροή του υπακούει στη δική του βούληση. Που θεωρεί ότι, επειδή για λίγο κρατά το τιμόνι, έγινε ιδιοκτήτης του δρόμου.
Η εξουσία μοιάζει με το νερό. Δεν ανήκει σε κανέναν. Δανείζεται για λίγο και ύστερα συνεχίζει τη διαδρομή της. Όταν όμως κάποιος το ξεχάσει, αρχίζει να βλέπει την κριτική ως προσβολή, τη διαφωνία ως απειλή και τη σιωπή ως επιβεβαίωση.
Οι άνθρωποι, όμως, δεν είναι πέτρες στις όχθες. Σκέφτονται, κρίνουν, διαφωνούν. Και η κριτική δεν λιθοβολεί το ποτάμι· απογυμνώνει την αλαζονεία εκείνων που πιστεύουν ότι μπορούν να ορίσουν τη ροή του.
Στο τέλος, το ποτάμι συνεχίζει το ταξίδι του. Δεν σταματά για κανέναν. Εκείνο που μένει πίσω δεν είναι το νερό, αλλά οι αυταπάτες όσων πίστεψαν ότι θα τα κατάφερναν μόνοι τους. Γιατί η εξουσία, όταν κλείνεται στον εαυτό της, καταλήγει να κατοικεί στη μοναξιά της αντίπερα όχθης.
Και τότε έρχεται η μεγαλύτερη ειρωνεία: εκείνη η μοναξιά καλύπτεται τελικά από τους ίδιους ανθρώπους που κάποτε θέλησαν να απομακρύνουν.
Ίσως γιατί τα ποτάμια δεν χωρίζουν μόνο τις όχθες. Αποκαλύπτουν και τον χαρακτήρα των ανθρώπων που στέκονται απέναντί τους.

Και όπως ωραία τραγουδουσε και ο αείμνηστος συντοπίτης Τάκης Καρνάβας ,σαν πήρα έναν κατήφορο στην άκρη στο ποτάμι ………..
ΑπάντησηΔιαγραφή