«Ποτάμι, για λιγόστεψε… ποτάμι, γύρνα πίσω…»
Μα τα ποτάμια δεν γυρίζουν πίσω. Δεν αλλάζουν πορεία επειδή κάποιος το ζήτησε. Κυλούν, όπως κυλά ο χρόνος και η αλήθεια. Άλλοτε ήρεμα, άλλοτε ορμητικά, αλλά πάντοτε προς τα εμπρός.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φοβούνται το ποτάμι. Φοβούνται εκείνον που στέκεται στην όχθη και πιστεύει πως η ροή του υπακούει στη δική του βούληση. Που θεωρεί ότι, επειδή για λίγο κρατά το τιμόνι, έγινε ιδιοκτήτης του δρόμου.
Η εξουσία μοιάζει με το νερό. Δεν ανήκει σε κανέναν. Δανείζεται για λίγο και ύστερα συνεχίζει τη διαδρομή της. Όταν όμως κάποιος το ξεχάσει, αρχίζει να βλέπει την κριτική ως προσβολή, τη διαφωνία ως απειλή και τη σιωπή ως επιβεβαίωση.
Οι άνθρωποι, όμως, δεν είναι πέτρες στις όχθες. Σκέφτονται, κρίνουν, διαφωνούν. Και η κριτική δεν λιθοβολεί το ποτάμι· απογυμνώνει την αλαζονεία εκείνων που πιστεύουν ότι μπορούν να ορίσουν τη ροή του.
Στο τέλος, το ποτάμι συνεχίζει το ταξίδι του. Δεν σταματά για κανέναν. Εκείνο που μένει πίσω δεν είναι το νερό, αλλά οι αυταπάτες όσων πίστεψαν ότι θα τα κατάφερναν μόνοι τους. Γιατί η εξουσία, όταν κλείνεται στον εαυτό της, καταλήγει να κατοικεί στη μοναξιά της αντίπερα όχθης.
Και τότε έρχεται η μεγαλύτερη ειρωνεία: εκείνη η μοναξιά καλύπτεται τελικά από τους ίδιους ανθρώπους που κάποτε θέλησαν να απομακρύνουν.
Ίσως γιατί τα ποτάμια δεν χωρίζουν μόνο τις όχθες. Αποκαλύπτουν και τον χαρακτήρα των ανθρώπων που στέκονται απέναντί τους.
Και όπως ωραία τραγουδουσε και ο αείμνηστος συντοπίτης Τάκης Καρνάβας ,σαν πήρα έναν κατήφορο στην άκρη στο ποτάμι ………..
ΑπάντησηΔιαγραφή...και το ποτάμι ήταν θολό θολό κατεβασμένο.....άντε Ρούσα Παναγιά
ΑπάντησηΔιαγραφήΜε τον νέο καθεστώς τοπικής αυτοδιοίκησης οι αντιδήμαρχοι στο δήμο μας θα παίρνουν 1700 ευρώ μισθό. ψηφιζε εσυ να παίρνουν καλά άλλοι 😉😉
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπο μία δηλώνουν ότι αποκάλυψαν σκάνδαλα, ότι κάποιοι θα οδηγηθούν στη δικαιοσύνη και ότι θα επιστρέψουν χρήματα στα ταμεία και από την αλλη τους βλέπεις στον Πρόδρομο να τρώνε μαζί τους στο ίδιο τραπέζι . Αν αυτό δεν είναι υποκρισία τότε τι είναι; Τελικά η υποκρισία έχει πολλά πρόσωπα
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι πραγματικά συγκινητικό το πόση ποίηση και υπαρξιακή αγωνία επιστρατεύει ο κ. Αντιδήμαρχος για να δικαιολογήσει το γνώριμο και ασφαλή δρόμο της εξουσίας
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο να μπερδεύεις τον πολιτικό καιροσκοπισμό με το υπαρξιακό δράμα θέλει πράγματι περίσσιο θράσος. Ο κ. Αντιδήμαρχος επιστράτευσε υγρές όχθες», «απατηλούς δρόμους» και «βουτιές στο αίμα», «ποτάμια», και «μοίρες» για να ντύσει με δήθεν ηρωισμό μια βαθιά πεζή πραγματικότητα.
Η μόνη «υγρή όχθη» ήταν όταν έβλεπε τις καρέκλες της εξουσίας να περνάνε και έτρεμαν τα πόδια του μήπως δεν προλάβει να κάτσει σε μία.
Το να μπερδεύεις τον πολιτικό καιροσκοπισμό με το υπαρξιακό δράμα θέλει πράγματι περίσσιο θράσος Ας μιλήσουμε, λοιπόν, με τη γλώσσα της αλήθειας: Ο μόνος «απατηλός δρόμος» που τον βασάνιζε ήταν ο δρόμος να έχει μια ταμπέλα αξιώματος.
Και η μόνη «υπαρξιακή αγωνία» που ένιωσε ήταν ο τρόμος να μείνει χωρίς καρέκλα εξουσίας και «πριν ο καιρός τον προφτάσει» » βούτηξε στην άνεση της αντιδημαρχίας, ανταλλάσσοντας την , με τις αρχές της παράταξης
Αυτό που ο ίδιος βαφτίζει «αναγκαία θυσία», η κοινωνία το λέει απλώς συμβιβασμό. Αλαζονεία –και θράσος– είναι να βαφτίζεις την πολιτική σου λιγούρα «μοιραίο πεπρωμένο».
Αλαζονεία είναι να νομίζεις ότι η δική σου ανάγκη για εξουσία αποτελεί νομοτέλεια της ιστορίας .Εμείς μένουμε στην όχθη των αρχών μας.
Συνεχίστε να λιθοβολείτε την αξιοπρέπεια, κρυμμένος πίσω από δανεικούς στίχους. Συνεχίστε να «πνίγεστε» στο ποτάμι της δικής σας σκοπιμότητας…