Αστακός: Ανάμεσα στο γκρι του τσιμέντου και το χρώμα της μνήμης

Αστακός: Ανάμεσα στο γκρι του τσιμέντου και το χρώμα της μνήμης

 Μια ανάρτηση δημότη του Ξηρομέρου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στάθηκε αφορμή για να ανοίξει ξανά μια συζήτηση που αφορά όχι μόνο τον Αστακό, αλλά και πολλές μικρές πόλεις και χωριά της χώρας: ποια είναι τα όρια ανάμεσα στην αναβάθμιση των δημόσιων χώρων και στη διατήρηση της τοπικής φυσιογνωμίας; 

 

Με έντονα σατιρικό ύφος, ο δημότης σχολίασε τις πρόσφατες παρεμβάσεις σε πεζοδρόμιο της περιοχής, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά του για την απομάκρυνση λεμονιών και άλλων στοιχείων που, όπως υποστηρίζει, αποτελούσαν μέρος της εικόνας και της καθημερινότητας του τόπου.

 

 Μέσα από την ειρωνική αναφορά στο «όμορφο γκρι-τσιμέντο» και στην επικράτηση μιας ομοιόμορφης αισθητικής, έθεσε ένα ερώτημα που φαίνεται να απασχολεί αρκετούς κατοίκους: μήπως η επιδίωξη του «σύγχρονου» οδηγεί τελικά στην απώλεια του ιδιαίτερου χαρακτήρα μιας περιοχής;

 

 Πέρα από την κριτική για το συγκεκριμένο έργο, η ανάρτηση αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα. Οι λεμονιές, τα παλιά κάγκελα, οι αυλές και τα μικρά στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα μιας γειτονιάς δεν είναι απλώς αντικείμενα ή φυτεύσεις.

 

 Είναι κομμάτια της συλλογικής μνήμης, εικόνες που συνοδεύουν τις αναμνήσεις των κατοίκων και διαμορφώνουν την ταυτότητα ενός τόπου. Από την άλλη πλευρά, οι δημοτικές παρεμβάσεις συχνά γίνονται με στόχο τη βελτίωση της προσβασιμότητας, της ασφάλειας και της λειτουργικότητας των κοινόχρηστων χώρων. 

 

Το ζητούμενο, ωστόσο, είναι κατά πόσο οι αλλαγές αυτές σχεδιάζονται με τρόπο που να σέβεται το τοπικό περιβάλλον και τα χαρακτηριστικά που κάνουν κάθε πόλη μοναδική. Η συζήτηση που άνοιξε στον Αστακό δεν αφορά μόνο ένα πεζοδρόμιο ή μερικά δέντρα.

 

 Αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη. Είναι ανάπτυξη η αντικατάσταση κάθε φυσικού στοιχείου από τσιμέντο;

 

 Ή μήπως η πραγματική πρόοδος βρίσκεται στην ισορροπία ανάμεσα στη σύγχρονη υποδομή και στη διατήρηση του πράσινου και της τοπικής ταυτότητας; 

 

Ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό μήνυμα της ανάρτησης. Όχι η αντιπαράθεση για ένα συγκεκριμένο έργο, αλλά η ανάγκη να ακούγονται οι φωνές των κατοίκων όταν αλλάζει η εικόνα του τόπου τους

 

 Γιατί οι πόλεις δεν είναι μόνο δρόμοι, πεζοδρόμια και τεχνικές μελέτες. Είναι οι άνθρωποί τους, οι αναμνήσεις τους και τα στοιχεία εκείνα που τους κάνουν να αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου

 

Και πολλές φορές, μια λεμονιά σε ένα πεζοδρόμιο μπορεί να συμβολίζει πολύ περισσότερα από όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά.